Ochtendgloren in patagonie

Mama kijk !

Oh daar is bassie ?

Schattig he

Carmen nog een keertje

Zoals verwacht is Carmen hier een attractie, vooral bij Leon in de rugdrager. “Que linda, que hermosa” horen we dan ook zo'n 10 keer per dag. En helemaal verrukt zijn ze dat Carmen een spaanse naam heeft.
Meestal slapen we in een hostal met een kamer met 2-persoonsbed en een stapelbed, waar Carmen slaapt. Bij ieder nieuw hostal eigend Carmen meteen haar bedje toe. Ze slaapt altijd in een groot bed (pas 2 keer uitgevallen). Omdat Yannick en Esmee bij ons thuis ook in een stapelbed slapen, moet ze altijd even vertellen dat Esmee boven slaapt en zij op plek van Yannick. Dat we steeds weer verkassen lijkt haar niet uit te maken, als ze maar zelf een beetje rond kan lopen. Dus kiezen we altijd een hostal met een tuin/patio of gemeenschappelijke ruimte uit.
We hebben niet veel speelgoed meegenomen, maar gelukkig is ze erg creatief geworden. Naast knippen en plakken, verzint ze zelf spelletjes. In het spaans praten bijvoorbeeld. Hele monologen in een onverstaanbare taal, gepaard met heftige armbewegingen. Of seerveerster spelen. En met stip op nummer 1, een voorstelling met zang en dans, inclusief handstand en applaus aan het einde.
In Buenos Aires heeft ze de draaimolen herontdekt( 1 pesos per rit, daar heeft de inflatie duidelijk niet toegeslagen). Daarnaast is ze dol op deuren open en dicht doen en heeft ze bijna een baan aangeboden gekregen bij een cafe als portier. Wist je trouwens dat alle speeltuinen in Argentinie hetzelfde zijn; met het hetzelfde ontwerp schommels en wipkip. Je merkt wel dat ze haar vriendjes mist, ze is steeds op zoek naar andere kindjes.
Van het reizen krijgt ze behoorlijk wat Paris Hilton-trekjes. Gaan we vandaag met het vliegtuig of de taxi? Wat wil je eten? “Naar het restaurant”.
Haar eetpatroon is weinig veranderd. Ze eet nog steeds niet veel, maar het vlees in Argentinie vindt ook Carmen top. Drinken doet ze heel wat beter. Terwijl ze thuis alleen diksap drinkt wil ze hier vooral water of een kopje thee. Zelfs bij 35 graden in de jungle vraagt ze om een “kopje thee”.

Wat wil Carmen ?

Carmen heeft na de speeltuinen van Buenos Aires het alleen maar over speeltuinen. In elk dorp gaan we dan ook (passief) op zoek, maar zowel in El Calafate als in El Chalten kunnen we geen speelplaats ontdekken. Ondertussen zeurt ze aan ons hoofd en dat gaat de hele dag tot ergernis van Leon, die alvast behang en plaksel heeft gekocht. Bij terugkomst in El Calafate boeken we een dagje extra bij in Buenos Aires om zondag (het is nu vrijdag) haar favoriete speeltuin te bezoeken. Vertel dat maar een kind van 3. Nou, nee dus. Onacceptabel. Het plaksel is niet sterk genoeg, dus vragen we bij onze host naar een speeltuin, en hij verwijst ons naar een overdekte ballenbak in het centrum van het dorp. We zijn gered, nog geen 10 minuten later komt de glimlach van Carmen terug op haar gezicht en speelt ze meer dan 2 uur in de speeltuin van haar dromen. Pffffffff.... Maar ja, als je de speeltuin weer verlaat dan begint het riedeltje weer van voren af aan. Bij elke vraag als: Wat wil je nu doen ? Wat wil je nu eten ? Wat wil je nu drinken ? Wil je nu knippen met Papa ? is het standaard antwoord....sssspeeeltuin.....

(29 okt) Sneeuw, veel, heel veel wind en ... sneeuw

Drie uur hobbelen in een bus langs de vele meren brengt ons naar het meest geisoleerde dorp van Argentinie; El Chalten. Gesitueerd aan de voet van de Andes gebergte is dit een dorp voor klimmers die de Fitz Roy willen beklimmen, ook wel de Vulkaan genoemd door de indianen die hier totaal zijn uitgeroeid. Bij aankomst waait het hier harder dan we ooit meegemaakt hebben, het sneeuwt in de bergen en de regen maakt ons nat en koud. Je komt hier om te wandelen in de bergen en je hebt geluk als je op het view point de Fitz Roy kan zien. Leon vraagt zich hardop af wat we in hemelsnaam hier moeten doen met een kind van 3 (met 1 windstoot kan je haar 500 meter verder weer opvangen!) De eerstvolgende bus over twee uur lijkt hem de beste optie. Nadat Marjon het dorp in haar armen sluit zit er niks anders op dan te blijven en de volgende dag de bergen in te trekken. Als we smorgens wakker worden waait en regent het nog harder. De relatie wordt nu echt getest. We blijven want na sneeuw komt zonneschijn volgens een local. Nog geen uur later trekken we erop uit want de zon breekt door en gaan we met kind in rugdrager (bij Leon natuurlijk) op stap. Het is niet zomaar een wandelingetje, maar een van de HC (erecategorie volgens de Tour de France). Maar de natuur maakt veel goed. Zuchtend en steunend komen we na twee uur bij het viewpoint. De Fitz Roy is deels in de woken maar wel zien we de gletsjer. Ondertussen hebben we in twee uur de vier seizoenen al meegemaakt. Zon, regen, wind (veel wind), sneeuw en opnieuw zon. Al het gezeul van de afgelopen vier weken met alle winterkleding komt nu goed van pas, maar wordt om de haverklap aan en uitgetrokken om de hitte of de kou te weerstaan. Carmen vermaakt zich prima en is trots als ze ook een stukje zelf mag klimmen, en we kijken naar de condors die overvliegen, de extreem grote hazen in dit gebied, de poema's en luisteren naar de alom bekende argentijnse windrupsen (is Leon op afgestudeerd). Opvallend..(jaja).. zijn wij de enige die met een kind door het gebergte lopen, we zijn een attractie, want bijna elke andere wandelaar neemt ons gevraagd of ongevraagd op de foto. Leon begrijpt dit wel en verlangt na dit waanzinnig avontuur naar het beste zelf gebrouwen biertje van de lokale kroeg, die hij de avond vantevoren bezocht had. Hoe laat gaat de bus ?

(fotos volgen snel)

(27 okt) De grootste gletsjer van de wereld: Perito Moreno

Inmiddels zijn we geland in El Calafate, een dorp aan de voet van de Andes bijna aan het einde van de wereld. Dit dorp is ook geisoleerd, maar is wel een heel gezellig dorp dat voelt als een luxe skidorp in Zwitserland. Wat een verademing in vergelijking met Puerto Madryn. Nog geen 80 km verderop laten we ons verrassen met de nog steeds groter wordende gletsjer “Perito Moreno”. Dit is echt wonderschoon en terecht een grote trekpleister van Argentinie. Je blijft gefascineerd door de bewegingen van de glestjer, die elke dag 1,5 meter groeit en 1,5 meter afbrokkeld. Wij staan precies op het punt dat de gletsjer afbrokkeld door de groei vanuit de bergen. De gletsjer probeert de overkant te bereiken, maar is ingeklemd tussen twee meren die in contact willen blijven. Door deze natuurlijke bewegingen staat elke toerist klaar met zijn camera of filmapparatuur om de grote explosies van het ijs te horen en te zien afbrokkelen. Wat een natuurlijk geweld, hier kan je wel dagen naar kijken en is spannender dan welke thriller dan ook. Bovendien beschikt de gletsjer over een geweldige diepblauwe kleur. Prachtig. Carmen vind alles leuk aan dit attractiepark, maar de gletsjer zal haar een worst wezen. Ze geniet van de vele trappen, de aandacht van elke voorbijganger en komt zo haar tijd wel door. Daarna stappen we op de boot om de gletsjer nog van dichtbij te bekijken, maar niet dichterbij dan 500 meter. De afbrokkelingen kunnen nogal groot zijn (de gletsjer is 60 meter hoog), en 1 stuk kan de watergang van het ene meer naar het andere blokkeren, waardoor het waterpeil in het meer met tientallen meters kan stijgen. Niet voor te stellen, maar in 1988 was het meer in no-time 35 meter gestegen. Wow....

(23-25 okt) Walvissen, pinguins, zee-olifanten en dolfijnen

Twee dagen hebben we de natuur in de omgeving van Puerto Madryn bekeken. Peninsula Valdes en Punto Tombo met een tussenstop in Rawson. De eerste dag met de bus naar Puerto Pyramides, om direct op te stappen op de boot samen met nog 80 andere zwemvesten. Na uitvoerige veiligheidsinstructies worden we met de tractor het water ingeduwd (stel je voor dat de toerist natte voeten krijgt). Even van de kust komt de eerste baby-walvis voorbij zwemmen. Het is niet lang wachten op mamawalvis die verse vis komt brengen. Geweldig om te zien zo dicht bij de boot. Carmen is in extase en roept als de walvis weer wegduikt “nog een keer” (nee Carmen dit is geen disneyfilm, dit is echt). En als toetje gooit de walvis zijn staart nog even omhoog. En wij hebben het op film!! Daarna nog even naar de zeeolifanten. De mannetjes wegen zón 4000 kilo en kunnen zich nauwelijks verplaatsen, zo log zijn ze. Ze liggen lekker te zonnen met hun harem en pas geboren kindertjes.
De volgende dag staan de pinguins op het programma. Weer een dagje busje in, busje uit; alsof je een dagje naar Groningen gaat (180 km heen...en terug) maar dan op onverharde wegen !!. Al op het pad richting de zee komen we de eerste pinguin tegen. Het is broedtijd, iedere pinguin legt precies 2 eieren in hetzelfde holletje als vorig jaar. Pa en ma broeden om de beurt op de eitjes (wat een geemancipeerde pinguins). Carmen is enthousiast bij de eerste pinguins en roept steeds “daar nog een” maar na een half uur wil ze naar de speeltuin. De pinguinos wachelen van hun holletje naar de zee, nemen een frisse duik en een ansjovisje en wachelen weer terug (onder de loopbruggen voor de toeristen door). En als afsluiting met een extreem grote zodiac op dolfijnenjacht. Fantastisch, wat een dieren hier. Bekijk de fotoś en de filmpjes.

Alusur

Ik ga hier een lobby beginnen om de fabriek in Puerto Madryn te laten sluiten of in ieder geval een schonere uitstoot te laten genereren. Ik weet niet of het waar is maar het schijnt dat de electriciteit die nodig is om aluminium te produceren meer is dan wat de gehele stad gebruikt. Is dat goed voor het milieu ? De vervuiling komt gelukkig niet in de zee, maar in de lucht. Nu begrijp ik ook waarom de fabriek hier staat. Er is in de gehele omgeving een monotone oninteressante steppe. De uitstoot zal niet veel mensen en dieren schaden. Ik denk dat er een behoorlijke lobby is geweest om hier een fabriek te planten, en dat er smeergeld betaald is om het voor elkaar te krijgen. In de stad viel mij al op dat er veel dure spullen verkocht werden en dat de hele jeugd een mobiele telefoon heeft, waar dat in de andere Argentijnse steden niet het geval was. Nu spraken wij een mede reiziger die ons vertelde dat het aantal kankergevallen extreem hoog is in deze stad, en dat medicijnen en doktoren betaald worden door Alusur. Hmmmm... Hij vertelde ook dat er een doktor was die een boek had geschreven over de ziekte ontwikkeling in deze streek, maar dat zowel het boek als de doktor van de aarde zijn verdwenen. Dit kan toch niet. En als je nog bedenkt dat het aantal walvissen afneemt en het aantal pinguins elk jaar steeds kleiner worden, en men weet niet waardoor dit komt, dan wordt het verhaal steeds gruwelijker. Misschien is de film Erin Brokovich wel hier op gebaseerd. Een aangrijpende film met dezelfde verhaallijnen als in het stadje Puerto Madryn. Er moet een halt worden toegezegd aan deze praktijken. Wellicht dat het starten van deze lobby ons belemmerd om ons in dit land te vestigen. Maar de historie heeft geleerd dat als je opstaat om dit soort veranderingen in gang te zetten altijd tot iets leid. Het is de dood of de gladiolen. Alle milieu bewegingen in Nederland recht je rug en onderzoek tot op de bodem wat er waar is van dit verhaal en pak deze foute praktijken aan.

Heb net geprobeerd een site te vinden van deze fabriek, maar mij is het niet gelukt. Hoe komt dat ?

(22 okt) Wie wil hier nou wonen?

Geland in Trelew, een stadje 50 km ten zuiden van Puerto Madryn, verbazen we ons tijdens de verplaatsing over de eentonigheid van het landschap. Vlak land met een N-weg die van BA naar het zuiden loopt (3062 km lang) en links en rechts hetzelfde saaie beeld. Geen bomen, geen bergen, geen mensen, geen activiteit, helemaal niks. Oh ja, heel veel wind, stof en gruis. Temidden van dit tafereel ligt Puerto Madryn, een toeristisch stadje aan de Atlantische kust. Wat bezielt men om hier te gaan wonen? Het is dat ze wat grappige dieren hebben in de omgeving, anders kwam je niet op het idee om hier maar ook een stap te zetten. De bevolking leeft van het toerisme en van de 24 uur per dag actieve aluminiumfabriek Alusur, de enige economische activiteit van omvang. Het is ook een van de meest vervuilende van dit continent, maar ja.....economie gaat voor milieu. En dat met gebieden binnen een omtrek van 150 km als Peninsula Valdes en Punta Tombo, zwaar beschermde gebieden door het alom geprezen Unesco. Want die grappige dieren zijn wel 2000 walvissen die daar hun kinderen grootbrengen, de grootste kolonie Magelhaen pinguins (1 miljoen), de kleinste dolfijnen van de wereld en een overvloed aan zee-olifanten die hier hun babys ter wereld brengen.

Buenos Aires. Here we come

Integreren deel 2

Nu hebben ze nog geen integratieprogramma in Argentinie, maar wij willen ons niet laten kennen en willen laten zien dat wij echt wel verstand hebben van ons nieuwe land en stellen nu zelf ons programma vast. Zo hebben we naast de taxi ook (eenmalig!) de metro gepakt (90 eurocent ongeacht de afstand), alvast kennis gemaakt met ons standaard cafe in San Telmo, kijken we rond bij de makelaars op zoek naar het juiste pand, maken we kennis met het Ijburg van BA: Puerto Maduro, drinken we koffie met churros in de oudste koffietent van BA (een soort Hotel American) Tortoni, lopen we langs het museum van Evita Peron (dat verhaal kennen we inmiddels al wel), halen we de lunchboodschappen bij een van de vele Mercado's, shoppen we nog even in de lederstraat Murello en bij Prune (het tassenmerk van nu!) en scherpen we ons spaans nog even aan met het ontcijferen van de menukaarten. We zijn er klaar voor, maar eerst nog even de rest van het land verkennen. Op naar Puerto Madryn in het Patagonié.

Alvast integreren (deel 1)

Argentinie, het land dat wij kennen van restaurantketen Gauchos, produceert voornamelijk vlees dat door de gauchos (cowboys) gerunt worden, soja (wist je dat zij de grootste exporteur zijn naar China, en waar de prijs van Soja nog vele malen belangrijker is dan olie), meel en olie (maar voornamelijk voor eigen productie). Dus hier kan je best wel een stukkie vlees eten, maar dat valt ons tegen. Ze zijn niet groter dan het bord (dat lees je namelijk in elk reisboek), en de Lomo (biefstuk) is wisselend van kwaliteit. Niks nieuws onder de zon, maar na enkele dagen ben je het zat om koe te blijven eten. Dus besluiten we in onze toekomstige woonbuurt Palermo Viejo eens een goed restaurant op te zoeken, die meer biedt dan alleen maar vlees. Zo komen we terecht in Cluny, een van de toprestaurants van BA. Temidden van opgedofte nouveau riche van BA, zitten wij met Carmen (in haar al 3 dagen gedragen vieze speelkleding en onze dagelijkse ongewassen outfit) ons te feteren met een heerlijk diner. We werden met de rug aangekeken. Het voelde hetzelfde wat Evita moet hebben gevoeld dat zij maar niet geaccepteerd werd door de rijken. Maar je moet er wat voor over hebben om geintegreerd te worden, zodat wij besloten dat zij er aan moesten wennen (dat hebben we eenmaal meegekregen in onze Nederlandse cultuur, het land dat je ontvangt, past zich aan). Dus de volgende dag gewoon weer heerlijk in Cluny gegeten met dezelfde kleding (al werden nu wel UIT zicht geplaatst, maar das gewoon een standaard integratie probleem).
Na al die dagen eindelijk weer eens wat prikkeling van nieuwe smaak in onze mond met 3 verschillende smaken creme brulees, dulce de leche met ijs, kaasplankje, zalm salade met gepocheerde ei, avocadomousse en een heerlijke wijn uit de Andes streek. En dat ook nog eens met een bediening van een Michelin sterren restaurant. Een toppertje voor de prijs van Van der Valk.

(20 okt) Voetbal, voetbal en voetbal

Argentinie leeft net als Brazilie voor het voetbal. Na een 1-0 verlies tegen Chili heeft de bondscoach ontslag genomen en heeft Maradona zichzelf opgeworpen als nieuwe leider. In de kranten wordt dit omschreven dat Maradona een fantast is en dat het niet waarschijnlijk is dat hij de taak zal krijgen. Wij bivakkeren naast de wijk La Boca, een wijk die bekend is om zijn gekleurde huisjes van een armoedige en criminele wijk, maar waar ook de grootste club van Zuid-Amerika is gevestigd, die groot gemaakt is door Maradona: Boca Juniors. Net als in Barcelona waar je Nou Camp bezoekt, moet je hier de geel-blauwe kleur van Boca snuiven en brengen we een bezoek aan het stadion La Bombonera. Een inmens lelijk stadion in een aftanse wijk. Hier wordt Maradona nog op handen gedragen en geeerd in het museum. De dag voor ons bezoek was de topper van het jaar tussen twee rivalen: River Plate – Boca Juniors. Aangezien Boca met 0-1 gewonnen heeft (het werd ons afgeraden om naar die wedstrijd te gaan) was het tamelijk rustig de volgende dag in de wijk. Omdat Leon zijn verlies van Ajax (tegen Heerenveen 5-2) nog moest verwerken, heeft hij zich meteen aangesloten bij Boca, een club met alleen maar succes. En dat voelde goed.

Computer deel 2

Zowel Ray als helpdesk van Asus heeft ons wat codes ingefluisterd. Gaan vanavond kijken of ze werken. Leon wordt er helemaal gek van. Anders doen we het gewoon op de ouderwetse manier via internet shoppies. Balen, want daar hadden we nu net de computer voor gekocht.