Zoals verwacht is Carmen hier een attractie, vooral bij Leon in de rugdrager. “Que linda, que hermosa” horen we dan ook zo'n 10 keer per dag. En helemaal verrukt zijn ze dat Carmen een spaanse naam heeft.
Meestal slapen we in een hostal met een kamer met 2-persoonsbed en een stapelbed, waar Carmen slaapt. Bij ieder nieuw hostal eigend Carmen meteen haar bedje toe. Ze slaapt altijd in een groot bed (pas 2 keer uitgevallen). Omdat Yannick en Esmee bij ons thuis ook in een stapelbed slapen, moet ze altijd even vertellen dat Esmee boven slaapt en zij op plek van Yannick. Dat we steeds weer verkassen lijkt haar niet uit te maken, als ze maar zelf een beetje rond kan lopen. Dus kiezen we altijd een hostal met een tuin/patio of gemeenschappelijke ruimte uit.
We hebben niet veel speelgoed meegenomen, maar gelukkig is ze erg creatief geworden. Naast knippen en plakken, verzint ze zelf spelletjes. In het spaans praten bijvoorbeeld. Hele monologen in een onverstaanbare taal, gepaard met heftige armbewegingen. Of seerveerster spelen. En met stip op nummer 1, een voorstelling met zang en dans, inclusief handstand en applaus aan het einde.
In Buenos Aires heeft ze de draaimolen herontdekt( 1 pesos per rit, daar heeft de inflatie duidelijk niet toegeslagen). Daarnaast is ze dol op deuren open en dicht doen en heeft ze bijna een baan aangeboden gekregen bij een cafe als portier. Wist je trouwens dat alle speeltuinen in Argentinie hetzelfde zijn; met het hetzelfde ontwerp schommels en wipkip. Je merkt wel dat ze haar vriendjes mist, ze is steeds op zoek naar andere kindjes.
Van het reizen krijgt ze behoorlijk wat Paris Hilton-trekjes. Gaan we vandaag met het vliegtuig of de taxi? Wat wil je eten? “Naar het restaurant”.
Haar eetpatroon is weinig veranderd. Ze eet nog steeds niet veel, maar het vlees in Argentinie vindt ook Carmen top. Drinken doet ze heel wat beter. Terwijl ze thuis alleen diksap drinkt wil ze hier vooral water of een kopje thee. Zelfs bij 35 graden in de jungle vraagt ze om een “kopje thee”.
Meestal slapen we in een hostal met een kamer met 2-persoonsbed en een stapelbed, waar Carmen slaapt. Bij ieder nieuw hostal eigend Carmen meteen haar bedje toe. Ze slaapt altijd in een groot bed (pas 2 keer uitgevallen). Omdat Yannick en Esmee bij ons thuis ook in een stapelbed slapen, moet ze altijd even vertellen dat Esmee boven slaapt en zij op plek van Yannick. Dat we steeds weer verkassen lijkt haar niet uit te maken, als ze maar zelf een beetje rond kan lopen. Dus kiezen we altijd een hostal met een tuin/patio of gemeenschappelijke ruimte uit.
We hebben niet veel speelgoed meegenomen, maar gelukkig is ze erg creatief geworden. Naast knippen en plakken, verzint ze zelf spelletjes. In het spaans praten bijvoorbeeld. Hele monologen in een onverstaanbare taal, gepaard met heftige armbewegingen. Of seerveerster spelen. En met stip op nummer 1, een voorstelling met zang en dans, inclusief handstand en applaus aan het einde.
In Buenos Aires heeft ze de draaimolen herontdekt( 1 pesos per rit, daar heeft de inflatie duidelijk niet toegeslagen). Daarnaast is ze dol op deuren open en dicht doen en heeft ze bijna een baan aangeboden gekregen bij een cafe als portier. Wist je trouwens dat alle speeltuinen in Argentinie hetzelfde zijn; met het hetzelfde ontwerp schommels en wipkip. Je merkt wel dat ze haar vriendjes mist, ze is steeds op zoek naar andere kindjes.
Van het reizen krijgt ze behoorlijk wat Paris Hilton-trekjes. Gaan we vandaag met het vliegtuig of de taxi? Wat wil je eten? “Naar het restaurant”.
Haar eetpatroon is weinig veranderd. Ze eet nog steeds niet veel, maar het vlees in Argentinie vindt ook Carmen top. Drinken doet ze heel wat beter. Terwijl ze thuis alleen diksap drinkt wil ze hier vooral water of een kopje thee. Zelfs bij 35 graden in de jungle vraagt ze om een “kopje thee”.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten