(7 okt) Boottochtje

Van de drie dagen op het eiland hebben we 1 dag waarbij het weer een beetje met ons meewerkt. Deze dag kiezen we om een boottocht te maken rond het eiland. We wachten tot het laatste moment met boeken, want het weer moet echt wel okay zijn. Als we op de boot stappen zien we twee volle boten met toeristen, en een lege boot van 30 meter helemaal voor ons. Uiteindelijk stappen we over op een vollere boot en gaan op weg. Met een slakkegang varen we naar een snorkelplaats waar Marjon in het water springt, en Leon met Carmen achterblijft op de boot. Het is er werkelijk wonderschoon, blauw water en veel mooie planten en dieren in het water. In het arrangement mogen we ook de eerste kerk van Ilha Grande bekijken, maar het meest interessante van dit gedeelte is het verhaal van de piraten die daar aan land een geheime plek hadden, die alleen piraten wisten hoe ze daar moesten komen. We voelen ons net onderdeel van Pirates of the Carribean. Dan begint het weer te regenen en verlangen weer naar ons warme Pousada.

Taxi

Ze zijn zo trots op het eiland van Ilha Grande dat ze maar drie auto's hebben, maar in werkelijkheid zijn dat er meer. Het is een mooi verhaal waar ze zich aan vast houden. Naast deze drie hebben we een shovel, tractor, twee bussen (voor welk doel ze dienen is onduidelijk), twee 4WD's en een auto van braziliaanse makelaardij (Gargel), en zo klinkt die ook. Nou is het dorpje niet zo groot maar er wordt flink geld verdient met de taxi om je goederen te vervoeren. Het stelt niet meer voor dan een karretje op vier wielen, die je ongeacht de afstand voor 10 R$ kan huren. Ook wij maken daar gebruik van als we vanuit onze Pousada naar de boot gaan om het eiland te verlaten.

(6 okt) Ilha Grande

Om 5.30 wakker!!! Dat ritme gaan we nu toch echt anders doen. We staan op en het regent......het regent de hele dag. Dat hebben wij weer; zitten we eindelijk op een tropisch eiland met 102 standen in Brazilie....en het regent. Toch op pad gegaan met regenpak en zwembroek (je weet nooit wat er in tropen gebeurt). De strandjes zijn mooi, een ruine van een oude gevangenis, een oud aquaduct, een waterpoel en een tropisch (regen)woud met grote bamboe, palmbomen en mooie uitzichten. Carmen vindt het glibberen en klauteren wel heel stoer en spannend. Zij vermaakt zich op deze manier uitstekend.

Braziliaans portugees in 30 seconden

In Brazilie is het heel eenvoudig communiceren. Wat er ook gebeurt, je doet je duim omhoog of in extreme gevallen twee duimen tegelijkertijd. Dus heb je iets voor elkaar gekregen, de duim omhoog. Loopt iemand je in de weg, de duim omhoog. En ga zo maar door. Als je dit samen laat vallen met het woord “Obrigado” dan heb je de gehele taal onder de knie.

Piraten en boeven

Ilha Grande is een klein eiland in de Atlantische Oceaan zo een 100 km onder Rio de Janeiro. Tot 30 jaar geleden was het nog geen toeristische attractie, maar nu des te meer. In hoogtijdagen komen hier per dag 1000-den toeristen aan, soms voor 1 dag of een weekend, en soms voor een paar dagen. Dat was vroeger wel anders. Ilha Grande was een uitvalsplaats voor piraten ( we gaan nog schatzoeken met Carmen), en daarna een belangrijke gevangenis voor de echte criminelen van Brazilie. Nu merk je daar helemaal niks van. De inwoners zijn ontzettend aardig en helpen je bij het minste of geringste. Het enige stadje van het eiland ligt in een mooie baai met het oerwoud erachter. We gaan slapen in Pousada van Pilleil, waar we voor 65 reaal (26 euro) een volwaardige familiekamer krijgen op de begane grond met een tuin erachter. Ideaal voor onze kleine. Het eiland heeft slechts drie autos (politie, brandweer en vuilniswagen) en is daardoor supertranquillo. Het is bewolkt en we zijn nog steeds aan het wennen aan het ritmo, dus we houden deze dag ook lekker tranquillo.

(5 okt) De reis naar Ilha Grande

Zoals eerder vermeld was dat erg vroeg opstaan om onze bus te halen. Voor het eerst ging de wekker, Carmen was direct klaarwakker. Snel de spullen pakken en de sleutel inleveren, zodat we met een taxi naar het busstation konden gaan. De receptionist spreekt ons nog even moed in. Het is daar heel gevaarlijk, het is vlakbij een Favela waar veel boefjes zijn. Pas heel goed op je spullen, zeker op dit tijdstip (vijf uur in de ochtend). Nou Marjon was van slag en had de angst in haar ogen. Leon had vooraf zijn bedenkingen over het criminele Rio, maar nu was hij wat rustiger. In de taximaken we ons plan. Betalen doen we in de taxi, niet erbuiten, dan eerst Marjon eruit met het belangrijkste rugzakje, dan Carmen, Carmen in de rugdrager bij Leon, dan tas 1 die Marjon vastpakt en dan tas 2 die leon vastpakt. Leg dat je taxichauffeur nu maar uit. (Opmerking Leon: waar is Rodrigo, de held (op sokken)). Op het station zagen we meteen politie, maar Marjon zag alleen maar rovers uit de favela. De bus was er nog niet, dus het waren 10 spannende minuten.

De banken werken niet mee

Ondanks dat onze banken (voor wat het nog waard is) geen problemen zien bij het pinnen van geld, hadden wij degelijk problemen om geld uit de muur te trekken. Banco real (ABN AMRO) is onmogelijk, hetzelfde geld voor de braziliaanse banken. Blijft niet veel over. HSBC (recent ook in problemen) gaf niks uit, alleen Citibank wilde een keer meewerken. Voor ons best lastig als je net naar een tropisch eiland vertrekt, waar geen pin is. Gelukkig hebben we nog wat cash (Euro en Dollar) bij ons in geval van nood. Het zal toch niet zo zijn dat er iemand is die geen waardevast geld accepteerd, dus we nemen de gok.

Vreetschuur

Savonds besluiten we uit te gaan eten (nou ja het was 5 uur) bij een churrascaria. Je betaald een bedrag voor het eten en kan dan onbeperkt vlees eten in combinatie met wat salades, sushi's en groenten. Nou dat hebben we geweten. Het is gewoon een verschrikkelijke vreetschuur, waarbij de obers continu langslopen met spiezen vlees, waarbij ze continu vragen of je nog meer wil. Je kan het tempo niet bijbenen, maar je denkt ik moet dooreten want dat hoort zo. Het vlees is overigens heerlijk, maar vraag ons niet welk vlees het lekkerst was, want ons portugees laat ier ons echt in steek. De obers zijn er speciaal voor opgeleid om vooral veel eromheen te verkopen. Je glas is nog niet leeg of ze vragen of je nog meer wilt. Sidedishes worden je continu aangeboden. Al met al, zo werkt dat met deze formules, denk je goedkoop te eten, maar wordt je overvallen en mag je alsnog een behoorlijke prijs betalen voor het eten. Carmen vond het fantastisch, en heeft voor haar doen veel gegeten.

Middagje op het strand of naar het ziekenhuis ?

Ipanema
Dit strand is smaller dan die van Copa, maar het meest opvallende is dat het hier vele malen drukker, dus leuker is. Het strand ligt helemaal vol, en je kan de gehele dag je laten vermaken door voetvolleybal, handbal, volleybal wedstrijden van zeer gebruinde en (opvallend) goed getrainde lichamen.

We settelen ons op het hete strand, waar Carmen in eerste instantie lekker begint te spelen, maar steeds vervelender wordt. Leon pakt haar op, maar tegelijkertijd horen we KNAK. Haar rechterarm wordt direct passief. Oh nee, zou ze haar arm gebroken hebben ? We gaan het strand af om even aan te kijken of ze haar arm weer gaat gebruiken. Met de linkerhand houdt ze continu haar rechterarm vast. Meteen schiet ons door het hoofd: hoe zit het met de verzekering, hoe maken we in het portugees duidelijk wat er is gebeurd, wat is een goed ziekenhuis, en nog veel meer vragen. Alle medische spullen liggen in het hotel, het verzekeringsbewijs met noodnummer ook, onze credit card ligt ook in de kluis. Nee, hier zijn we dus niet goed op voorbereid.
Maar gelukkig hebben we onze superman Rodrigo, die ons het adres geeft van een goed ziekenhuis,
waar ze engels spreken.

Onderweg naar de taxi geven we Carmen nog even een ijsje, om haar schrik weg te nemen. Tot onze verbazing pakt ze het ijsje met haar rechterarm en eet het lekker op. We besluiten het even aan te kijken en blijven nog even op het strand. Carmen loopt weer lekker rond en beweegt zonder beperkingen. Gelukkig, waar de KNAK vandaan komt weten we nog steeds niet, maar Carmen heeft in ieder geval haar arm niet gebroken.

(4 okt) De derde dag: alleen door rio

We besluiten deze dag zelf een invulling te geven ondanks het genereuze aanbod van Rodrigo (die gewoonweg betaald wil worden). Smorgens zoeken we nog even de shop van de Havaianas, waar Marjon haar shoppingdrift niet kan beheersen. Met 5 paar lopen we de winkel uit. Ook boeken we meteen de tickets voor de bus die ons naar de boot brengt naar Ilha Grande. Dat betekend dat we om 4 uur op moeten staan, om de bus van 5.20 te halen, want de boot gaat maar 1 keer, en dat is om 8 uur. Afin, eerst maar eens het verschil ondervinden van de Copacobana (eigenlijk vergane glorie volgens de Brazilianen) en Ipanema. Met de taxi, maar onderweg loopt er een blonde dame met een poedel (daar zie je er ontzettend veel van) in haar armen loopt ze rechtstreeks op onze auto af, schopt onze auto en loopt direct weer weg. Rare meiden, die brazilianen. Ongedeerd gaan we verder, waarbij onze taxi chauffeur haar als “loco” bestempeld.

(3 okt) Dagje met Rodrigo op stap

Rodrigo leidt ons rond in het centrum, waar dus niemand (echt waar) niemand woont, maar alleen werkt. Na 9 uur is het daar gewoon een spookstad, niet wenselijk om daar rond te lopen in de meest criminele stad van de wereld. Carmen zit in de buggy en vind alles mooi en spannend. Geen onvertogen woord, en als we af en toe stoppen om even te rennen, houden we het tempo erin. Rio is een mix van de franse en portugese bouwstijl, hedendaags gecombineerd met hoge strakke torens. Het voelt meteen als thuis. Marjon wil hier wel wonen (jaja?).

Shoppen lijkt hier goedkoop, de prijzen zijn enorm laag. Maar schijn bedriegt. De inwoners van Rio betalen (bijna) alles op afbetaling, dus is de prijs meestal 3 of 4 keer hoger, dan op het kaartje staat. Reden: het salaris laat het niet toe om meteen nieuwe schoenen te kopen, dus betaal je in termijnen. De rente die hiervoor gerekend wordt is 8%. Per maand!!! Betaal je met creidt card dan wordt het er niet goedkoper op, want deze rekenen minimaal 11% per maand. De meest populaire credit card is .....C&A Credit card. Dat hebben die Brenninkmeijers goed gezien. Wat een land. Wanneer zal hier de kredietcrisis toeslaan.

Het centrum is adembenemend. Ook het net buiten het centrum gelegen St Teresa (echt een must) is fantastisch. Hier woonden vroeger de rijken, maar die zijn massaal naar de Copacobana verhuist. De panden zijn nog steeds mooi en het uitzicht is fabuleus. Als je nog wat centjes over hebt, hier je huis kopen.

Het standaard toeristen menu (Jezus beeld en Suikerbroodberg) laten we even aan ons voorbij gaan. We zoeken liever de pittoreske plaatsjes op, samen met Rodrigo.

Carmen is een gezellige reispartner, zij vindt alles goed en is het liefst bij ons. De buggy is echt een uitkomst. Als ze moe is kan ze erin zitten, maar ze kan ook lekker slapen terwijl wij doorstappen. Zij drink het liefst water, en af en toe een YoFruit en ze is helemaal happy. Het valt ons 100% mee, ze is echt een schat. Ook slaapt ze nu in een groot bed (de eerste nacht wel eruit gevallen), maar gaat zelfstandig slapen, terwijl wij nog kunnen blijven rommelen. Voor de zekerheid hebben we haar een naambandje gegeven, die zij ziet als armband en spontaan elke dag omdoet. Ook hebben we een rugdrager bij ons voor als we gaan wandelen, maar dat valt tegen hoe zwaar een kind van drie eigenlijk kan zijn. Het is echt voor nood en de wat langere moeilijk begaanbare wandelingen.
In de eerste paar dagen heeft zij, maar ook wij last van het tijdsverschil. Zo gaan we na 4 dagen nog steeds om 19 uur naar bed, en zijn we met zń allen om 5 uur weer wakker. De komende dagen proberen we dat patroon te doorbreken.

Foto's kwijt

Nou dat begint lekker. Heb net twee foto's van de camera geupload en ik dacht ook op Picasa gezet blijkt dit niet zo te zijn. We zullen het moeten doen met een foto van Rodrigo en leon met vlag. Gewoon balen. Het feit dat je werkt in internetland geeft geen garantie dat je ook mee kan werken. Marjon is er helemaal klaar mee. En terecht,

De verkiezingen

We zitten nog op ons nederlands schema, want we waren om 3 uur al klaar wakker, maar weten het te rekken tot 5.45. Het hotel Mar Palaca (in Copacobana) geeft ons een zeer goed ontbijtbuffet, waarna we even snel de Copacobana (misschien wel het meest beroemde strand van de wereld) oplopen. Totonze verrassing is de gehele weg eenrichting, terwijl het de avond daarvoor nog tweerichting was. Nu blijkt dat de kustlijn smorgens tussen 6 en 10 uur even eenrichting wordt gemaakt, zodat iedereen naar het centrum kan rijden. (Ook iets voor NL?). Uitkijken dus met oversteken. De kustlijn staat vol met vlaggen en posters van de verkiezing van de burgemeester en raad van Rio. Om wildplakken te voorkomen, moet er bij elke uiting een mannetje staan, zodat de stad nog aantrekkelijk blijft. Volgens ons gaat nummer 15 winnen, zeker nadat Leon even met de vlag gezwaaid heeft. Op tijd terug want om 10 uur komt onze adonis ons rondleiden in het centrum.

rodrigo

(2 okt) De kop is eraf

Gelukkig, de kop is eraf. De vluchten gaan op tijd weg. Dus volgens planning landen we in Rio. Voor Carmen hadden we weinig speelgoed bij ons. Zeker vergeleken met een ander gezin, die met twee kinderen op reis naar Rio (naar haar zus) een Curver bak vol met speelgoed mee het vliegtuig innam. Ohoh, wat voelden wij ons slechte ouders, maar Carmen vind reizen waarschijnlijk leuk, want zij vermaakt zich met het minste. Rondjes lopen door het vliegtuig, waarbij ze van alle kanten werd toegelachen of aangeraakt (klein en blond blijft schattig), was het populairst. Voor de zekerheid hadden we een nederlands sprekende braziliaan genaamd Rodrigo (Sander , nog bedankt voor de tip) ons laten ophalen van de vluchthaven, maar niet voordat we met voorrang langs de douane (handig kleine kinderen) meer dan een uur op onze tassen moesten wachten. Eindelijk buiten komen we Rodrigo tegen. Nou das geen lelijkerd, lekker gebruind, gespierd, een vriendelijke glimlach, en ook nog perfect nederlands sprekend. Leon liep met Carmen, terwijl Marjon Rodrigo even wat beter leerde kennen. (en hij is ook nog single, woont in Copacobana, en bleek ook nog zeer intelligent en charmant te zijn). Aangekomen in het hotel (drie bedden) spreken we de volgende dag weer met Rodrigo af. Leon mag ook mee.