(29 okt) Sneeuw, veel, heel veel wind en ... sneeuw

Drie uur hobbelen in een bus langs de vele meren brengt ons naar het meest geisoleerde dorp van Argentinie; El Chalten. Gesitueerd aan de voet van de Andes gebergte is dit een dorp voor klimmers die de Fitz Roy willen beklimmen, ook wel de Vulkaan genoemd door de indianen die hier totaal zijn uitgeroeid. Bij aankomst waait het hier harder dan we ooit meegemaakt hebben, het sneeuwt in de bergen en de regen maakt ons nat en koud. Je komt hier om te wandelen in de bergen en je hebt geluk als je op het view point de Fitz Roy kan zien. Leon vraagt zich hardop af wat we in hemelsnaam hier moeten doen met een kind van 3 (met 1 windstoot kan je haar 500 meter verder weer opvangen!) De eerstvolgende bus over twee uur lijkt hem de beste optie. Nadat Marjon het dorp in haar armen sluit zit er niks anders op dan te blijven en de volgende dag de bergen in te trekken. Als we smorgens wakker worden waait en regent het nog harder. De relatie wordt nu echt getest. We blijven want na sneeuw komt zonneschijn volgens een local. Nog geen uur later trekken we erop uit want de zon breekt door en gaan we met kind in rugdrager (bij Leon natuurlijk) op stap. Het is niet zomaar een wandelingetje, maar een van de HC (erecategorie volgens de Tour de France). Maar de natuur maakt veel goed. Zuchtend en steunend komen we na twee uur bij het viewpoint. De Fitz Roy is deels in de woken maar wel zien we de gletsjer. Ondertussen hebben we in twee uur de vier seizoenen al meegemaakt. Zon, regen, wind (veel wind), sneeuw en opnieuw zon. Al het gezeul van de afgelopen vier weken met alle winterkleding komt nu goed van pas, maar wordt om de haverklap aan en uitgetrokken om de hitte of de kou te weerstaan. Carmen vermaakt zich prima en is trots als ze ook een stukje zelf mag klimmen, en we kijken naar de condors die overvliegen, de extreem grote hazen in dit gebied, de poema's en luisteren naar de alom bekende argentijnse windrupsen (is Leon op afgestudeerd). Opvallend..(jaja).. zijn wij de enige die met een kind door het gebergte lopen, we zijn een attractie, want bijna elke andere wandelaar neemt ons gevraagd of ongevraagd op de foto. Leon begrijpt dit wel en verlangt na dit waanzinnig avontuur naar het beste zelf gebrouwen biertje van de lokale kroeg, die hij de avond vantevoren bezocht had. Hoe laat gaat de bus ?

(fotos volgen snel)