(5-8 dec) Manuel Antonio

Manuel Antonio is het bekendste national park van Costa Rica en het drukste. Een soort Walt Disney volgens de Loney Planet. Nou dat valt eigenlijk wel mee. We gaan met een gids en verrekijker het park in. We komen aapjes tegen (de zogenaamde cappuccino's), een bijzondere spin met web van gouddraad, luiaard, vleermuizen, bijzondere vogels, een doofstomme krekel, en wasbeertjes die op het strand aan je tas snuffelen. Er zij meerdere strandjes, maar het strand Manuel Antonio is met recht een supermooi tropisch strand met poederwitzand. En de zee is hier rustig, dus zelfs Carmen durft in de zee te zwemmen. Verder is het hier vooral toeristisch en duur. We genieten nog een dagje van het strand en zwembad en bereiden ons voor op Cuba

(4-5 dec) Van de leadsinger van Vulcano naar de vulkaan

Het weer wordt er niet beter op naar mate we meer in het binnenland geraken. Met een tussenstop in Tilana komen we aan bij de vulkaan. Waarschijnlijk staat hij daar want de bewolkiing is zo laag en het regent continu, dat we besluiten om naar een zeer luxe hotel (in aanbouw) te gaan met hot springs en een schappelijke prijs (Normaal USD 345, nu slechts USD 99). Een mooi hotel met uitzicht op de vulkaan die we niet zien. We pakken onze zwembroek en gaan direct de hot springs in, water dat verwarmt wordt door de vulkaan zeg maar.
Nu maakt het niet uit dat het regent, en zo vermaken wij ons de rest van de dag. In onze luxe kamer is een DVD speler met de laatste film van James Bond. Zo komen we onze avond wel door. We sluiten de gordijnen, zetten het Dolby Surround systeem keihard aan en samen (ook Carmen) kijken we naar Royal Casino vanuit ons hemelbed. Vlak voor het slapen gaan kijken we nog even naar buiten en wat schetst onze verbazing, we zien de vulkaan! Zo een 2 kilometer voor ons staat een actieve vulkaan zoals je altijd op de fotoś ziet; Een spits vormige berg met een oranje vuur en een rookwolk. Twee uur lang staan we met verwondering naar dit natuur fenomeen te kijken. Het is pikkedonker, dus het oranje vuur is nog nog spectaculairder. Hopelijk is het morgen ook zo helder, maar dat blijkt ons niet gegunt. We besluiten het slechte weer te verlaten en af te reizen naar Manual Antonio, waar de mooiste white beach stranden van de pacifische kust zou moeten liggen.

Huisje kopen in Costa Rica?

Natuurlijk zijn we wel erg nieuwsgierig geworden, en niet zonder schroom staan we dezelfde morgen aan de poort van het nieuwe huis van Pim en Jacqueline. Nadat we met veel moeite onze Bego het pad op hebben weten te krijgen, vallen we met onze neus in een soort James Bond locatie. Een superwit strak huis met zwembad op een van de hoogste punten van de kust. Het is net of je in een commercial van Bacardi terecht komt waar het feest elk moment kan gaan beginnen. Supergaaf. Jacqueline ontfermt zich meteen over Carmen, waar ze de avond daarvoor heerlijk had mee geshowt en gedanst. Wij nippen aan de witte wijn en genieten van het uitzicht, terwijl Pim ons de kneepjes van het vak bijleert hoe je een huis bouwt in de tropen.
Adios Buenos Aires, bienvenue Costa Rica. Dit is het echte leven, en laat dat nou net de kreet zijn van het land 'Pura Vida'. Wij zijn ons net verdiende eurootjes (ons appartementje hebben we net voor de financiele crisis verkocht) al dromend aan het uitgeven. Hier willen we wonen.
De volgende dag kloppen we aan bij Juan secundo. Hans verwelkomt ons direct en is volop bezig zijn spullen aan het verhuizen. Hij heeft de oude woning van Pim gekocht en zijn huis staat nu te koop. Een heerlijk knus huisje, helemaal volgens onze woonwensen ingericht. Een volledig ingerichte tuin, met een supergroot zwembad. Is dit toeval ? Hans leidt ons rond in zijn huis en zijn supertuin, waar hij met veel passie over verteld. Direct daarna nemen we met zń allen een duik in het zwembad en krijgen we nog een rondleiding in zijn nieuwe huisje. Die Pim weet wel hoe hij huizen moet bouwen, want zijn vorige huis was ook al een plaatje. Het was echt supergezellig, en we moeten hier zeker terugkomen.....om iets te kopen. Want de tijd is rijp. De huizenmarkt heeft net een knauw gehad, dus nog effe wachten is het devies.
In de bar van ons hostel hebben we al veel mensen ontmoet die ons wel willen helpen, met kopen, met vergunningen, met inrichting, etc. Iedereen die hier komt schijnt niet meer weg te gaan. Ahum.....even overleggen met Esmee wat zij ervan vindt. Haar reactie is cool...eerst naar de Havo en daarna kan ze dan mee.
Dus dat is ook al geregeld. Nu eerst naar het binnenland om de nog werkende vulkaan te bekijken. Hopelijk is het weer wat beter, want het was niet best in grote delen van Costa Rica. Zelfs het havenplaatsje Puerto Limon is totaal verregend. Sommige bruggen zijn collapsed, dus ook dat wordt weer een avontuur.

(29 Nov- 3 dec) Playa Coyote

Playa Coyote is een heerlijke plek, als je tenminste van rust en stilte en jungle houdt. Het strand is verlaten, afgezien van wat krabbenvissers en hangmatten. En de jungle erachter is groen, groen, groen. Rond het strand met omtrek van 18 kilometer is er 1 dorpje voor de boodschappen en 3 goeie restaurantjes. Een ervan ligt aan het strand, bij Carlos (jarenlang scheepskok geweest), waar je verse vis eet. Daar hebben we ook eindelijk de aapjes zien, heel hoog in de bomen. Waarschijnlijk hebben we nooit genoeg naar boven gekeken. Op maandag gaan we naar de opening van een coffeeshop in het dorpje door een van de Nederlanders. Daar zijn we pas echt geintroduceerd in de NL enclave; Hans, Pim, Bart we kennen ze nu allemaal. Een geweldig feestje en wij zijn als nieuwkomers natuurlijk een leuke attractie. Zo ontmoeten we Hans die samen met zijn duitse vriendin (Heike) een real estate kantoor (en nu dus ook coffeeshop) runt, Bart die alles op de canarische eilanden verkocht heeft en hier gesetteld is, Pim die samen met zijn vriendin Jaqueline net een nieuw huis heeft gebouwd. En last but not least Hans 2 (lokaal bekend als Juan secundo), een echte amsterdammer. Doet geweldige Hazes imitaties, het is net een papegaai. Ken je Vulcano nog? Nou, hij was de leadzanger en heeft twee keer op het songfestival gestaan. Heeft nog een tijdje Ruth Jacott, Two Unlimited gemanaged, maar heeft er de brui aan gegeven zo een 12 jaar geleden. Geniet nu vooral van zijn rust en zijn huisje in Coyote.

(28 nov) Op naar Playa Coyote

Het was nog niet zo eenvoudig om een auto te krijgen, maar na veel geharrewar met de huurprijs, de verzekering en een autostoeltje staat onze auto klaar. Dit keer een Daihatsu Bego 4WD. Alleen het autostoeltje is er niet, maar volgens onze verhuurder is dat geen probleem. Hij haalt wel even een autostoeltje ( 4 uur heen en terug) en brengt die wel even waar we op dat moment zijn. Een belletje is wel genoeg naar zijn collega, volgens de Tico. Eindelijk op weg staan we na nog geen 9 kilometer rijden voor de eerste rivier. In deze tijd van het jaar eindigt het natte seizoen en begint het droge seizoen en dus is het altijd maar afwachten of je de kustweg kunt nemen met een aantal rivieren die je moet oversteken (nee in Costa Rica zijn niet veel bruggen). Het geluk wil dat onze Tico van het autoverhuurbedrijf toevallig voor ons rijdt (om het autostoeltje op te halen) en ons laat zien hoe je de rivier moet crossen. Met angst in de bilnaad glijden we de rivier in, waarbij Leon hardop nog even de instructies uit de Lonely Planet doorneemt. Rustig rijden en grip houden, stilstaan is niet handig. We halen het met onze auto en rijden daarna zo snel mogelijk door naar Coyote. Het is tenslotte al 14 uur en in Costa Rica is het elke dag om 18 uur donker. We willen wel bij daglicht aankomen. De rit is geweldig en voert langs de kust van Costa Rica, waar niet veel toeristen komen. Dit is het echte Costa Rica. Vergelijk het maar met de Cote D'Azur van Frankrijk maar dan 75 jaar geleden. Supermooi en superleuk om te rijden over de grind-, modderwegen. De rit duurt toch wat langer en om 17.30 uur komen we aan in Coyote, waar helaas geen overnachtingsmogelijkheden zijn (verkeerd gelezen in Lonely Planet). De hostels liggen aan Playa Coyote in San Miguel en niet in Coyote. Daar waren we net geweest, dus direct terug naar San Miguel, maar dan wel in het pikkedonker. Er zijn niet zoveel plekken waar je kan overnachten, maar we besluiten bij de Flying Scorpion onze intrek te nemen. Direct bellen we onze autoverhuurder waar we zijn, maar zijn collega weet van niks en denkt niet de autostoel daar helemaal naar toe gaan brengen. Dat is balen. Er zijn niet veel mensen die daar overnachten, maar het restaurant van de Flying Scorpion is wel een populaire ontmoetingsplek voor de geemigreerde locals als Amerikanen, Candezen, Engelsen en ook een nederlander die net begonnen is aan het bouwen van zijn huisje. Carmen ligt inmiddels op bed als we aan de praat raken met Robbert, die ons verteld van de nederlandse enclave in Coyote. Hij tekent een kaartje waar iedereen woont (Hans, Pim en Bart) en nodigt ons uit om vooral even langs te komen. Op het moment dat we besluiten om naar bed te gaan (half elf), staat opeens de Tico van de verhuurmaatschappij met autostoel voor onze neus. “Service van de zaak” en “Sorry for the inconvenience” vertelt hij dat hij bij de volgende rivier stil is blijven staan en moest wachten op hulp totdat hij eruit getrokken werd. Hij was de hotels langsgegaan en zag onze auto staan. Wat een service van Alamo (verhuurmaatschappij). Zegt het voort..

(24-27 nov) Samara beach

Na veel wikken en wegen besluiten we nog geen auto te huren, en een touristenbusje te nemen om ons te verplaatsen naar Samara. Het was een moeilijke beslissing, want eigenlijk willen we naar Playa Coyote, en dat kan alleen maar met een auto. Maar het huren van een 4x4 is hier best duur, vandaar, dat we besloten om nog een paar dagen bij de kustplaats Samara te verblijven voordat we met onze gehuurde auto afreizen naar “de verlaten stranden van de ansichtkaarten”. In het touristenbusje zitten we samengepakt met 8 andere toeristen, met een nogal aanwezige knauwende amerikaan uit Oklahoma. Dat wordt weer een lange rit, zeker als de tocht in plaats van de beloofde 3 uur in totaal 5,5 uur gaat duren.
In Samara besluiten we te logeren in Tico Adventure Lodge, gerund door amerikanen. Het lazy zijn zijn we zat, dus boeken we meteen een Canopy toer. Canopy is een toer door het oerwoud, waarbij je je voornamelijk verplaatst via zip-lines. Zeg maar een draad, waaraan jij hangt en net als Tarzan je verplaatst van de ene naar de andere boom. Want ja, het echt wildlife speelt zich hier toch hoog in de bomen, op aap-niveau af. Minimum leeftijd 3 jaar, maar dat moest nog even gecheckt worden. Als we aankomen bij de eerste boom vragen we ons af waar we aan begonnen zijn. Je weet niet waar je eindigt als je de “zip” maakt en is dit wel geschikt voor onze ukkepuk. De eerste keer gaat Carmen met de instructeur, waarbij ze met een big smile aankomt. De volgende ziplines doet ze gewoon alleen, onze kanjer. Het is supergaaf om je zo te verplaatsen door het oerwoud en we genieten met zń allen van deze toer. Alleen.....waar zijn de apen nou?
De dag erna besluiten we een surfles te nemen. We kijken namelijk al een paar dagen naar die coole dudes die over de golven scheren; dat wil Marjon ook wel. Dat impliceert dat Leon aan de kant staat met Carmen, en Marjon het water ingaat met een surfboard. Het is nog niet zo eenvoudig als het lijkt, want Marjon staat een uur later weer op het strand met blauwe knieen en de wetenschap dat ze 4 keer op het board heeft gestaan. De volgende dag gaat zij nog even surfen als Leon de auto gaat ophalen, om in ieder geval met de basistechniek naar huis te gaan.