(19-24 nov) Pfff...effuh chillen

We blijven 5 dagen in Montezuma want we zijn alle 3 enorm toe aan wat rust en regelmaat. En this is the place. Wat een heerlijk relaxte sfeer hangt hier (Roos, bedankt voor de tip). Afgezien van een paar oude hippies die hier rondhangen een goede mix van locals en buitenlanders. Een gezond ecodorpje, net wat we nodig hebben. Mooie stranden en veel dieren. Het is echt waar wat ze zeggen van Costa Rica; tis hier een grote dierentuin. Leguanen in alle soorten en maten, een soort grote bruine rat, rancoon, pelicanen, roofvogels (soort condors), blauwe vogels, groene vogels, etc, etc. Maar wat we niet hebben gezien zijn apies. Elke dag is Carmen apies aan het zoeken, maar niet gevonden. En dat terwijl Costa Rica een echt apenland is. (wel de haugling aap gehoord). Er is hier vanalles te doen; een waterval om vanaf te springen (7 meter!), het eerste natuurpark van Costa Rica, playa grande, excursie naar tortuga island etc etc. Dat hebben we allemaal niet gedaan. Wel een poging gedaan om playa grande te brereiken maar na een half uur klauteren over rotsen en gevaarlijke paadjes, weer teruggekeerd. Later kwamen we erachter dat er gewoon een pad achterlangs liep waarmee de playa makkelijk was te bereiken. Die hebben we dus gemist. Nee, ons programma is heel simpel. Vroeg opstaan, ontbijten met wat crackertjes en gouda kaas, op naar het zwembad of strand, lunchen bij ons favoriete tentje aan het strand (playa des artistes, drie jaar achtereenvolgend bekroond door de New York Times als beste restaurant van Costa Rica), naar ons bungalow, Carmen slaapt, einde van de middag naar het dorp voor ons diner (om 6 uur wordt het hier al donker dus lekker vroeg eten), om 8 uur naar de bungalow. En dat herhalen we 5 dagen. Heerlijk. De zee is hier geweldig. Enorme golven. Als kleine kinderen spelen we in de golven, terwijl Carmen op de kant toekijkt. Heerlijk, gewoon probleemloos leven. Hasta luego.

(18 nov) Onvoorbereid

Daar staan we dan. Op het vliegveld in San Jose, waar we opgevangen zouden worden door de autoverhuurmaatschappij. Heel veel mensen, maar niet onze guy. We hadden in santiago nog even snel via internet een auto geboekd, maar zo snel zijn de Tico's (zo heten de costa ricanen in het kort) dus niet. Verbijsterd nemen we plaats bij het taxiplaats, waar we continu aangesproken worden door de goedwillende taxi chauffeurs of intemediairs die een graantje willen meepikken. Costa Rica was een open programma, anders dan we tot nu toe gereisd hebben, waar 90% al vaststond. Met de auto zouden we wel zien waar we heen zouden gaan, zeker omdat we de avond daarvoor gezien hadden dat het weer nogal nat was ipv de verwachte zon. Nu waren we planloos en moesten redelijk snel een keuze maken wat te doen. Na 2 uur alle opties bekijken, meteen naar de zee of eerst de bergen in, besluiten we een taxi te nemen naar een zuidelijk kustplaatsje Jaco, vanwaar we de volgende ochtend een boot zouden pakken naar de meest coole hippie-surf badplaatsje Montezuma. In de hoop op zon. Dit was de snelste manier om daar te komen volgens de lonely planet. We slapen in Hotel de Haan, waar we hopen het nederlands echtpaar te spreken dat ons wat verder op weg kan helpen. Alles behalve het nederlands echtpaar is aanwezig. Naast het hotel zit een klein tourburootje, die ons dezelfde avond nog een ticket verkoopt voor de boot naar Montezuma. De inwoners van Costa Rica zijn bereidwillend en blijken eerlijk te zijn, ondervinden we in de eerste 24 uur. De voertaal lijkt engels, aangezien iedereen dat spreekt. Vooral Leon kan nu eindelijk wat regelen en communiceren (spaans is toch lastig met 3 lesjes).
De volgende ochtend melden we ons om 10.30 bij Albert (eigenaar van het tourburootje), maar de boot gaat niet vertrekken met dit weer. De wind is te hevig en de golven te hoog. Albert biedt ons een lift aan naar de Ferry in Puntarena, en regelt een taxi naar Montezuma voor een schappelijke prijs. Hij voelt zich verantwoordelijk voor de commitment, en het belangrijkste is dat de toeristen zich op hun gemak voelen in zijn land. Onderweg krijgt Albert een telefoontje dat een van de twee boten toch was vertrokken. Albert vond het onverantwoordelijk om ons mee te laten reizen, zeker met een kind van drie. Het tweede telefoontje meld ons meteen waarom: de boot heeft een ongeluk gehad en een van de toeristen is eruit gevallen. De toerist is zwaargewond aan zijn rug. Bij aankomst bij onze ferry begrijpen we meteen waarom je echt een grote boot nodig hebt voor de overtocht. Het waait echt hard en de golven zijn echt hoog. Onze ferry is daarop berekend, en na een taxirit van 1,5 uur komen we eindelijk , via een omweg weliswaar, alsnog op onze bestemming aan: Montezuma.

Verloren: “schaap” -speurdertje-

Speurders advertentie: echtpaar van middelbare leeftijd met jonge dochter van 3 jaar zijn op zoek naar “Schaap”. Al reizend door Zuid Amerika hebben zij hun favoriete knuffel van hun dochter Carmen verloren. Het is niet duidelijk waar en wanneer de knuf werd verloren. Mocht iemand hem vinden, dan verzoeken zij om “Schaap” zo snel mogelijk te zenden naar Roerstraat 99, 1078 LL Amsterdam. Het signalement: knuffel, wit schaap van 20 cm lang, zacht met groot knuffelgehalte, vier pootjes, korte staart en een schattig neusje. Merk: HappyHorse (importeur zit in Leiden).

PS Carmen is nog niet verdrietig, want ze hebben (for the time being) Reserve-Schaap ingezet.

(16-17 nov) Stop met staken

Eigenlijk niks bijzonders te melden over de drie dagen die wij doorbrengen in Santiago (Chili). Het is wel de meest westerse stad van Zuid-Amerika tot nu toe. We hebben een heerlijk hostel in de buurt van Barrio Brasil, waar veel kinderen op straat zijn en spelen in het park. Carmen glundert, want ze is nu helemaal in haar nopjes. We kwamen eigenlijk maar voor 1 ding: het zwembad boven op een berg met een uitzicht over Santiago en daarachter het Andes gebergte. Vol goede moed pakken we de metro naar het park om dan met trein en kabelbaan boven op de berg te komen, want daar bevindt zich het beruchte zwembad. Onderweg komen we wat stakers tegen die maar liefst 14,5 procent loonsverhoging vragen. Ja, wie wil dat niet! Aangekomen bij de poort van het park blijken de stakers van dit park te komen, en het zwembad is dus gesloten. Marjon heeft het niet meer. Hiervoor waren we juist afgereisd naar Santiago. Konden ze dat niet een dagje later doen? Dezelfde ochtend hadden we besloten eerder af te reizen naar Costa Rica, dus de volgende dag was ook geen optie. Gelukkig voelt het park buurtje (bella vista) goed en gaan we uitgebreid lunchen om ons verlies weg te drinken. Met nog een typisch stadswandelingetje pakken we nog wat van deze mooie stad mee, en zijn we klaar voor onze trip naar Costa Rica.
Tip: wil je nog wat investeren in onroerend goed, Santiago staat vol met lege oude gebouwen, waar niemand om geeft. De inwoner van Santiago heeft pas status als hij in een nieuwbouw appartement woont. Daardoor zijn veel oude gebouwen verlaten, en het onderhoud is achtergebleven, Maar de tijd leert dat men uiteindelijk weer teruggrijpt naar de historische gebouwen. Wie nu instapt heeft over een paar jaar veel plezier van zijn investeringen.

Adios Argentina

Even nog een terugblik op Argentinie. Een apart en gevarieerd land eigenlijk. Buenos Aires is enorm beinvloed door de vele duitsers, italianen en fransen. Daarom is Buenos Aires vooral naar Europa gericht ipv naar Argentinie. De echte argentijnse cultuur vindt je er niet. Wel enorm goed shoppen. De winkels die we in Palermo Viejo hebben gezien, daar is onze PC Hooftstraat niets bij. Patagonie in het zuiden is eigenlijk een heeel groot attractiepark. Oorspronkelijk nauwelijks bewoond, maar nu steeds meer vanwege de attracties en toeristenstroom. En ja, elke toerist gaat toch dezelfde attractie langs; de walvissen en pinguins, de gletsjer, de bergen en meren en de watervallen. Zo zijn we meerdere keren dezelfde toeristen tegengekomen op verschillende plekken, heel grappig is dat. En dan het Noorden daar vind je nog echt de Argentijnse cultuur, waar de Quecha's nog in hun kledendracht lopen (alhoewel ook al aan het uitsterven), de gaucho's te paard, de heerlijke keuken met veel schaap en mais en de muziek.

De keuken is wel heel typerend. Op de eerste plaats natuurlijk de parilla, de barbecue met de enorme lappen vlees, worst etc. De mate heeft veel indruk gemaakt. Dit bijna ritueel hoort echt bij het leven van iedere Argentijn. Weet je nog, mate is een speciale kom waar de theebladeren ingaan, dan heet water erbij en met een bombilla (een metalen rietje met theeei eraan) wordt de thee gedronken. Deze thee is goed tegen slaperigheid, hongergevoel en heeft een opwekkende werking. Hartstikke onhandig eigenlijk want je bent altijd aan het slepen met een thermoskan heet water, doos met de thee, de kom en de bombilla. Maar iederen gebruikt het, jong en oud. En het mooie is dat het graag met elkaar gedeeld wordt, ook onder vreemden. Een mooi gebruik. Ook de empanadas smaken heerlijk, de milanese (een soort snitzel, zal wel van de duitsers hier afkomstig zijn) .En niet te vergeten de dulce de leche, de trots van de Argentijn! Een soort caramelpasta wat overal voor gebruikt wordt, op brood, taart, koekjes (alfajores heten ze), ijsjes, op de pannekoek, etc. Leon is eraan verslaafd geraakt. Ook op iedere menukaart staat pasta, maar dat kunnen ze echt niet maken. Het deeg is niet om te eten.