Alvast integreren (deel 1)

Argentinie, het land dat wij kennen van restaurantketen Gauchos, produceert voornamelijk vlees dat door de gauchos (cowboys) gerunt worden, soja (wist je dat zij de grootste exporteur zijn naar China, en waar de prijs van Soja nog vele malen belangrijker is dan olie), meel en olie (maar voornamelijk voor eigen productie). Dus hier kan je best wel een stukkie vlees eten, maar dat valt ons tegen. Ze zijn niet groter dan het bord (dat lees je namelijk in elk reisboek), en de Lomo (biefstuk) is wisselend van kwaliteit. Niks nieuws onder de zon, maar na enkele dagen ben je het zat om koe te blijven eten. Dus besluiten we in onze toekomstige woonbuurt Palermo Viejo eens een goed restaurant op te zoeken, die meer biedt dan alleen maar vlees. Zo komen we terecht in Cluny, een van de toprestaurants van BA. Temidden van opgedofte nouveau riche van BA, zitten wij met Carmen (in haar al 3 dagen gedragen vieze speelkleding en onze dagelijkse ongewassen outfit) ons te feteren met een heerlijk diner. We werden met de rug aangekeken. Het voelde hetzelfde wat Evita moet hebben gevoeld dat zij maar niet geaccepteerd werd door de rijken. Maar je moet er wat voor over hebben om geintegreerd te worden, zodat wij besloten dat zij er aan moesten wennen (dat hebben we eenmaal meegekregen in onze Nederlandse cultuur, het land dat je ontvangt, past zich aan). Dus de volgende dag gewoon weer heerlijk in Cluny gegeten met dezelfde kleding (al werden nu wel UIT zicht geplaatst, maar das gewoon een standaard integratie probleem).
Na al die dagen eindelijk weer eens wat prikkeling van nieuwe smaak in onze mond met 3 verschillende smaken creme brulees, dulce de leche met ijs, kaasplankje, zalm salade met gepocheerde ei, avocadomousse en een heerlijke wijn uit de Andes streek. En dat ook nog eens met een bediening van een Michelin sterren restaurant. Een toppertje voor de prijs van Van der Valk.