Carmen heeft na de speeltuinen van Buenos Aires het alleen maar over speeltuinen. In elk dorp gaan we dan ook (passief) op zoek, maar zowel in El Calafate als in El Chalten kunnen we geen speelplaats ontdekken. Ondertussen zeurt ze aan ons hoofd en dat gaat de hele dag tot ergernis van Leon, die alvast behang en plaksel heeft gekocht. Bij terugkomst in El Calafate boeken we een dagje extra bij in Buenos Aires om zondag (het is nu vrijdag) haar favoriete speeltuin te bezoeken. Vertel dat maar een kind van 3. Nou, nee dus. Onacceptabel. Het plaksel is niet sterk genoeg, dus vragen we bij onze host naar een speeltuin, en hij verwijst ons naar een overdekte ballenbak in het centrum van het dorp. We zijn gered, nog geen 10 minuten later komt de glimlach van Carmen terug op haar gezicht en speelt ze meer dan 2 uur in de speeltuin van haar dromen. Pffffffff.... Maar ja, als je de speeltuin weer verlaat dan begint het riedeltje weer van voren af aan. Bij elke vraag als: Wat wil je nu doen ? Wat wil je nu eten ? Wat wil je nu drinken ? Wil je nu knippen met Papa ? is het standaard antwoord....sssspeeeltuin.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten