Inmiddels zijn we geland in El Calafate, een dorp aan de voet van de Andes bijna aan het einde van de wereld. Dit dorp is ook geisoleerd, maar is wel een heel gezellig dorp dat voelt als een luxe skidorp in Zwitserland. Wat een verademing in vergelijking met Puerto Madryn. Nog geen 80 km verderop laten we ons verrassen met de nog steeds groter wordende gletsjer “Perito Moreno”. Dit is echt wonderschoon en terecht een grote trekpleister van Argentinie. Je blijft gefascineerd door de bewegingen van de glestjer, die elke dag 1,5 meter groeit en 1,5 meter afbrokkeld. Wij staan precies op het punt dat de gletsjer afbrokkeld door de groei vanuit de bergen. De gletsjer probeert de overkant te bereiken, maar is ingeklemd tussen twee meren die in contact willen blijven. Door deze natuurlijke bewegingen staat elke toerist klaar met zijn camera of filmapparatuur om de grote explosies van het ijs te horen en te zien afbrokkelen. Wat een natuurlijk geweld, hier kan je wel dagen naar kijken en is spannender dan welke thriller dan ook. Bovendien beschikt de gletsjer over een geweldige diepblauwe kleur. Prachtig. Carmen vind alles leuk aan dit attractiepark, maar de gletsjer zal haar een worst wezen. Ze geniet van de vele trappen, de aandacht van elke voorbijganger en komt zo haar tijd wel door. Daarna stappen we op de boot om de gletsjer nog van dichtbij te bekijken, maar niet dichterbij dan 500 meter. De afbrokkelingen kunnen nogal groot zijn (de gletsjer is 60 meter hoog), en 1 stuk kan de watergang van het ene meer naar het andere blokkeren, waardoor het waterpeil in het meer met tientallen meters kan stijgen. Niet voor te stellen, maar in 1988 was het meer in no-time 35 meter gestegen. Wow....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten