(2 nov) Van de hemel naar de hel

Vanuit El Chalten zijn we weer teruggekeerd naar El Calafate. We hebben hetzelfde hostel genomen, want dat beviel ons wel. Gerardo en Eduardo runnen het hostel sinds mei dit jaar. Vader en zoon die eerst de beste pizzeria hadden in El Calafate. Dat merken we ook wel als we bij terugkomst binnen 10 minuten een heerlijke pizza krijgen voorgeschoteld. Een heerlijk hostel in een leuke plaats. Carmen is hier gewend en Eduardo (vader van Gerardo) is fan van haar. Tot twee keer toe krijgt ze een kadootje, maar Carmen vind hem een vieze oude stinkerd. Het wordt dus niet beloond met een kus. Carmen is inmiddels een bekende in het dorp, want op straat horen we tot twee keer toe haar naam. Eerst van Eduardo, maar ook van een serveerster in een pub waar we een paar dagen eerder waren. Ook het inmiddels gevonden overdekte speelparadijs in El Calafate wordt ze de tweede keer met open armen ontvangen door het vriendelijke personeel. Dit is toch wel een beetje een paradijsje met zeer vriendelijke mensen en een fantastische omgeving.
Aangezien Carmen graag naar haar speeltuin wil besluiten we onze vlucht naar Salta op te knippen in een dagje Buenos Aires, in onze wijk toekomstige woonwijk Palermo Viejo, om de volgende dag door te reizen naar Salta. Dit kan niet misgaan, wij naar onze populaire wijk, Carmen naar haar populaire speeltuin. Marjon kan nog even winkelen terwijl papa rondbanjert met dochterlief. De vlucht gaat soepel, maar de taxi chauffeur in BA is een oplichter. Hij rommelt met de meter. Als wij er naar vragen, dan weet hij natuurlijk van niks. Wat kan je doen? Het hostel is midden in de wijk Palermo Viejo, dus dat moet wel goed zijn. Maar nee hoor, eerst moeten we een trap nemen naar de eerste verdieping, waar een ongeinteresseerde man ons negeert. Hij geeft ons de sleutel, nog een trap hoger. Leon is het nu al zat (we hebben meer dan 60 kilo bagage). De kamer is een triple room, maar is aftanser dan menig inwoner in de armste wijk van BA. Het hele hostel is aftans, de kamer meet 3 bij 2,50 waarin een los bed en een stapelbed ingekropt zijn, zonder raam. Oh, dan vergeet ik de badkamer nog, die in dezelfde afmetingen is geborgen. Je moet in de WC staan (echt waar, in de wc!) om te kunnen douchen. Onze tweede kennismaking met BA is een stuk minder plesant. Dan worden we ook nog overvallen door onze buurman die eventjes in onze kamer wil kijken. Waarom ? Leon sommeert alle waardevolle spullen mee te nemen als we de wijk ingaan. Dit is niet kosjer. Gespannen verlaten we het hostel om direct naar de speeltuin te gaan, te winkelen en aan het eind van de dag eten we in een vegetarisch restaurant gerunt door de Harah Krisna. Met lood in onze schoenen gaan we terug naar het hostel, hopend dat er nog wat in de kamer staat. Bij aankomst rennen we meteen naar boven...en alles is nog aanwezig. Wat een stress, en dat tijdens je vakantie. Leon slaapt met Carmen in 1 bed van 70 cm breed (niemand durft boven te slapen) en Marjon heeft de luxe van 1 bed. De volgende ochtend vertrekken we snel naar Salta, met 1 voorwaarde, het volgende hostel moet luxe zijn. Dit nooit meer.

Buenos Aires. Here we come

Integreren deel 2

Nu hebben ze nog geen integratieprogramma in Argentinie, maar wij willen ons niet laten kennen en willen laten zien dat wij echt wel verstand hebben van ons nieuwe land en stellen nu zelf ons programma vast. Zo hebben we naast de taxi ook (eenmalig!) de metro gepakt (90 eurocent ongeacht de afstand), alvast kennis gemaakt met ons standaard cafe in San Telmo, kijken we rond bij de makelaars op zoek naar het juiste pand, maken we kennis met het Ijburg van BA: Puerto Maduro, drinken we koffie met churros in de oudste koffietent van BA (een soort Hotel American) Tortoni, lopen we langs het museum van Evita Peron (dat verhaal kennen we inmiddels al wel), halen we de lunchboodschappen bij een van de vele Mercado's, shoppen we nog even in de lederstraat Murello en bij Prune (het tassenmerk van nu!) en scherpen we ons spaans nog even aan met het ontcijferen van de menukaarten. We zijn er klaar voor, maar eerst nog even de rest van het land verkennen. Op naar Puerto Madryn in het Patagonié.

Alvast integreren (deel 1)

Argentinie, het land dat wij kennen van restaurantketen Gauchos, produceert voornamelijk vlees dat door de gauchos (cowboys) gerunt worden, soja (wist je dat zij de grootste exporteur zijn naar China, en waar de prijs van Soja nog vele malen belangrijker is dan olie), meel en olie (maar voornamelijk voor eigen productie). Dus hier kan je best wel een stukkie vlees eten, maar dat valt ons tegen. Ze zijn niet groter dan het bord (dat lees je namelijk in elk reisboek), en de Lomo (biefstuk) is wisselend van kwaliteit. Niks nieuws onder de zon, maar na enkele dagen ben je het zat om koe te blijven eten. Dus besluiten we in onze toekomstige woonbuurt Palermo Viejo eens een goed restaurant op te zoeken, die meer biedt dan alleen maar vlees. Zo komen we terecht in Cluny, een van de toprestaurants van BA. Temidden van opgedofte nouveau riche van BA, zitten wij met Carmen (in haar al 3 dagen gedragen vieze speelkleding en onze dagelijkse ongewassen outfit) ons te feteren met een heerlijk diner. We werden met de rug aangekeken. Het voelde hetzelfde wat Evita moet hebben gevoeld dat zij maar niet geaccepteerd werd door de rijken. Maar je moet er wat voor over hebben om geintegreerd te worden, zodat wij besloten dat zij er aan moesten wennen (dat hebben we eenmaal meegekregen in onze Nederlandse cultuur, het land dat je ontvangt, past zich aan). Dus de volgende dag gewoon weer heerlijk in Cluny gegeten met dezelfde kleding (al werden nu wel UIT zicht geplaatst, maar das gewoon een standaard integratie probleem).
Na al die dagen eindelijk weer eens wat prikkeling van nieuwe smaak in onze mond met 3 verschillende smaken creme brulees, dulce de leche met ijs, kaasplankje, zalm salade met gepocheerde ei, avocadomousse en een heerlijke wijn uit de Andes streek. En dat ook nog eens met een bediening van een Michelin sterren restaurant. Een toppertje voor de prijs van Van der Valk.

(20 okt) Voetbal, voetbal en voetbal

Argentinie leeft net als Brazilie voor het voetbal. Na een 1-0 verlies tegen Chili heeft de bondscoach ontslag genomen en heeft Maradona zichzelf opgeworpen als nieuwe leider. In de kranten wordt dit omschreven dat Maradona een fantast is en dat het niet waarschijnlijk is dat hij de taak zal krijgen. Wij bivakkeren naast de wijk La Boca, een wijk die bekend is om zijn gekleurde huisjes van een armoedige en criminele wijk, maar waar ook de grootste club van Zuid-Amerika is gevestigd, die groot gemaakt is door Maradona: Boca Juniors. Net als in Barcelona waar je Nou Camp bezoekt, moet je hier de geel-blauwe kleur van Boca snuiven en brengen we een bezoek aan het stadion La Bombonera. Een inmens lelijk stadion in een aftanse wijk. Hier wordt Maradona nog op handen gedragen en geeerd in het museum. De dag voor ons bezoek was de topper van het jaar tussen twee rivalen: River Plate – Boca Juniors. Aangezien Boca met 0-1 gewonnen heeft (het werd ons afgeraden om naar die wedstrijd te gaan) was het tamelijk rustig de volgende dag in de wijk. Omdat Leon zijn verlies van Ajax (tegen Heerenveen 5-2) nog moest verwerken, heeft hij zich meteen aangesloten bij Boca, een club met alleen maar succes. En dat voelde goed.

Nee maar ben jij ook hier

Het is niet te geloven. Zitten we met z'n allen lekker op de straat te kijken, maar vooral te luisteren naar een Bandoleon bandje, wordt er op de schouder van Marjon getikt door een oude huisgenoot van haar uit Maastricht...Cecile. Zo zie je maar dat de wereld echt klein is.

(19 okt) We blijven hier wonen!

Buenos Aires wordt bij ons steeds populairder. Hebben we vrijdag Microcentro ontdekt, het belangrijkstre centrum van BA met haar gigantische shoppingcentra, zijn we zaterdag met de taxi naar de wijk Palermo Viejo gegaan. Deze wijk is fantastisch en is de laatste tien jaar pas ontwikkeld. Hier heb je de echte leuke kroegjes, terrasjes en winkeltjes in een wijk die voornamelijk bestaat iit laagbouw en ongelooflijk kinderrijk is. Midden in de wijk staat een gigantische speeltuin annex park waar Carmen zich een paar uur heeft weten te vermaken, verliefd lopen we daarna door deze straatjes en zien ons hier al vestigen. Wat een stad, wat een gezellige buurt en wat een leuke en vrolijke mensen allemaal. In deze buurt huren we bij La Bicicleta Naranja twee fietsen om door de betere wijken te fietsen ten noorden van de wijk Palermo, Las Canetas en Belgrano, maar niet voordat we door een heerlijk groot park van Palermo hebben gefietst. Wat een mensen en iedereen is "tranquillo". We worden alleen maar enthousiaster, hier gaan we wonen. Voor een schamele 500.000 USdollar ben je eigenaar van een superappartement van meer dan 400 meter. Wow! De volgende dag struinen we de vlooienmarkt af in San Telmo en zijn we 's middags te gast bij Raul, de eigenaar van het hotel die samen met zijn moeder Moederdag viert. Raul wil graag weer reizen, en wij zien het wel zitten om zijn hotel hier te runnen. Wie weet wat hier uitkomt. 1 ding is zeker we komen hier nog terug voor kortere op langere periode.

Tango op straat

Freddo: de ijstent van BA

Hier hebben we ons ijsje gegeten. Een trendy tent, waar het ijs niet zichtbaar is achter glas, maar ouderwets uit dichte bakken wordt geschept zoals je dat zag bij de mobiele italiaanse ijstentjes. Mooi concept, klaar om geexporteerd te worden naar Nederland. Vooral de cubanitas (60 eurcent per stuk) is een commerciele knaller. Het is een soort bokkepootje met vorm van een cubaanse sigaar met daarin heerelijke caramelijs en afgetopt met chocola. Maar de "ice cappucino dulce de leche" is zeker niet te versmaden.

Er is hoop na relatieplanet

De Love Vooodoo. Als Relatieplanet er niet in slaagt om jou liefde te vinden, dan moet je deze maar forceren. Ik hoor wel voor wie ik deze unieke kans kan bestellen.

We verkennen Buenos Aires

Na bestudering van de Trotter, de Lonely Planet, en alle boeken in ons buitengewone hostel besluiten we op stap te gaan een een wandeltocht te maken in het Microcentro. Zo leren we de stad goed kennen, met zijn mooie gebouwen, en de historische achtergrond van deze plekken. Argentinie eert zijn helden, waarvan Evita Peron er een hele belangrijke was. Onze tocht start bij Playa del Mayo, het plein waar de "Dwaze Moeders" nog steeds rondlopen, al is het alleen op donderdag van 16.30 tot 17.00 uur. Jammer, zijn we net een dagje te laat, maar gelukkig hebben we de fotoś nog van de afbeeldingen op de straat. Op het beeld van Mayo die in 1810 Argentinie stichtte, staan leuzen tegen de boef Bush. Opvallend.
Daarna lekker shoppen op Rua Florenza, waar we wat vakantie koopjes hebben gedaan. We eindigen op Plaza St Telmo, waar spontaan Tango wordt gedanst op straat. Eerder op dag kwamen we al een stel tegen die er echt een show van maakte. Jammer dat wij zelf niet naar een show kunnen gaan, want Carmen is dan een handenbindertje ( om 20 uur naar bed, dus thuis blijven), maar wel een hele lieve.

Waarom wij weer

Daar staan we dan, op het vliegveld van BA te wachten op een taxi. Er komt een mooie zwart/gele Peugout 504 voor ons aanrijden. We stappen in en geven de goedlachse adhd chauffeur het adres van ons hotelletje. Na 10 minuten in de auto, begint de chauffeur met enorme gebaren en zijn hoofd schuddend, “este lugar no es bueno, no no no.” Leon raakt meteen lichtelijk in paniek. Als een local al zegt dat de buurt niet oke is, dan zal het wel. Verschillende keren grijpt de chauffeur naar zijn hoofd en is echt dodelijk ongerust om ons daar af te zetten, want het ligt naast de wijk La Boca, de meest gevaarlijke buurt van Argentinie. Inmiddels is Leon al in de Trotter gedoken op zoek naar een ander adresje want een Plan B hadden we niet, en uit ervaring in de zoektocht zijn de hotspot-hotels altijd volgeboekt.... hoe zal dit aflopen. Marjon geeft niet op en houdt vast aan de afspraak om toch eerst een kijkje te gaan nemen, want dit adresje heeft haar wel een week googelen gekost, en dat geef je niet zomaar op. (Quote Leon: Wie is hier nu LOCO?) Als we in de wijk komen, scannen we meteen de straten af..... Na even zoeken vinden we het huis, geen naambordje, dus zou het wel een hotel zijn? De chauffeur geeft ons eerst nog wat tips: geen sieraden dragen, niet veel geld meenemen, bel mij maar als er iets is. Daarna sommeert hij ons in de auto te blijven zitten, zodat hij in deze volgens hem ongure wijk kan checken of de eigenaar wel OK is. Dan opent een vriendelijke mevrouw de deur en ze zegt marjon's naam. Pfff gevonden. Marjon vertelt de eigenaar meteen het verhaal van de chauffeur, maar die noemt hem loco. Hij woont er al 2 jaar en het is een goede buurt. Eenmaal binnen zijn we volledig gerustgesteld. Wat een pareltje heeft Marjon weer gevonden. Ze is er best trots op. Een mooi gerenoveerd herenhuis met hoge ramen, oude meubeltjes, een heerlijke patio. En een antiek babybedje voor Carmen. Dit zit wel snor. Voor het geval we toch vanavond niet heelhuids terugkeren het adres van het hotel Sur y Despues; kijk op www.surydespues.com.