(15 nov) Ga door naar Chili of ga direct naar de gevangenis

We stappen maar weer eens in de bus. Door het andesgebergte naar Chili. De bergen met sneeuw komen ons tegemoet. Verder doet het ons niet zoveel. Waarschijnlijk zijn wel al te verwend met de mooie natuur in Argentinie. Midden in het gebergte komen we bij de grens. Eerst een paar stempels halen bij het argentijnse raampje en dan bij de chileens. Heel wat formuliertjes in te vullen. Dan wordt onze bagage door een scan gehaald, terwijl de hele bus netjes in rijen achter lange tafels staat te wachten met zijn handbagage. Het is muisstil, niemand beweegt. Het lijkt wel een soort gevangenis waar je moet wachten om ingedeeld te worden. Terwijl een paar mensen hun koffer moeten open maken, maken wij grapjes en maken nog een foto van dit serieuze geheel. Voor ons staat een enorm bord met een glimmende groene appel en een stuk kaas met een rode streep erdoor. Die mogen dus niet mee het land in. Dan is de handbagage aan de beurt. Als makke lammetjes gooit iedereen zijn handbagage door de scanner. Ons tasje met sandwiches met kaas komt er doorheen, maar de rugzak moet open. Oh oooh. De douanier opent de rugzak en haalt in 1 beweging, terwijl hij Leon strak aankijkt, langzaam een plastic zakje met 2 rode appels tevoorschijn. Leon krijgt het spaansbenauwd. 'Para la nina' probeert Marjon nog, maar in dit geval helpt zelfs het lieve gezichtje van Carmen niet. De douanier haalt het formuliertje wat we moesten invullen er nog eens bij. Daar staat toch echt aangekruist dat we geen vegetables het land mee innemen. Leon stamelt nog iets in het engels wat op een excuuus lijkt. Uiteindelijk loopt het met een sisser af en moet Leon een nieuw formulier invullen waarin hij wel verklaart eten mee te nemen. Dat heeft ons een hoge boete bespaard. Poeh.

(12-14 nov) Inaugeratie van Carmen

We komen bekaf in Mendoza aan. Z'on busreis van 17 uur hakt er wel in. Marjon heeft weer een erg leuk hostel, uitgezocht, maar we zijn moe en sjaggie van de reis. ś avonds toch nog maar even Mendoza in. We begijpen werkelijk niet waarom zoveel toeristen hiernaartoe trekken. Mendoza lijkt een saaie europese stad en voor de Mendoza wijn kan je ook in NL bij de aldi terecht. We besluiten echt gek te doen en gaan de Mac Donalds binnen. Carmen krijgt haar 1e happymeal!! En haar 1e cola. Ze drinkt het alsof ze niet anders gewend is. Chocola noemt ze het.

(11 nov) Naar Chili of toch niet

Na gister een dagje chillen bij het zwembad, vandaag op terugweg naar Salta. Deze route wordt door de meeste toeristen gedaan. En dat blijkt, bij elke mooie rots of berg staat een bordje met een camera om ons te herinneren aan het fotomoment. Zo komen we langs enorme rode rotsformaties, een kloof met honderden papagaaien die in de gaten van de berg wonen, een rots in de vorm van een pad, een spleet in de berg met de vorm van een amfiteater, etc etc. Bij terugkeer in Salta eerst naar het busstation. We hebben een mailtje gestuurd naar de busmaatschappij om tickets te reserveren voor de bus naar Chili. Bij aankomst bij het kantoortje staan we niet op de lijst van morgen. Na lang zoeken blijkt dat ze een mailtje terug hadden gestuurd dat er geen plek meer was. Marjon is boos en kan zich wel voor haar hoofd slaan dat ze dit niet beter heeft geregeld. Zij is tenslotte de reisleidster van deze reis. De volgende bus is pas zondag. Dat is te laat. Wat nu? Daar gaan onze plannen om de geisers te zien, de maanvallei, de flamingo's op de zoutvlaktes, en te surfen op de zandduinen (daar had Marjon zich vooral op verheugd). Dan maar naar Mendoza en vandaaruit over de Andes naar Chili. Een vlucht kost 900 euro dus een no go. Dan maar met de bus; 17 uur! We nemen de meest luxe nachtbus die er bestaat met bedden. Eerst nog een nachtje slapen bij onze omaatjes in Salta.

(10 nov) Die zwitsers toch...

Vandaag verder op de ruta 40 naar Cafayate. Hier is het landschap weer anders met enorme rotsformaties, een ruig indianengebied. Hier kan je lucky luke en de Daltonś zo tegenkomen. Bij Molinos nemen we een speeltuinpauze. Weer komen we langs een mooie estancia en even komen we in de verleiding om er te overnachten. Maar we zijn verstandig en houden ons aan het budget. In Cafayate checken we in een leuk hotel met zwembad. Leon is ziek (buikgriep en/of hoogteziekte?) en duikt het bed in. Bij het zwembad ontmoet Marjon een zwitserse dame die samen met man en 2 kinderen door Argentinie en Chili rondtrekt voor 6 maanden. Ze hebben een jeep gekocht en slapen vooral in de wildernis. In een tentje of in de auto. En soms voor de kids dus een paar dagen in een hotel. Dat lijkt Marjon ook wel wat, totdat ze de dunne matjes op het dak van de auto ziet. Misschien toch iets te heftig voor ons.

Marjon doet nog een wasje met de hand. Bij het washok komt ze in contact met de schoonmaakster van het hotel die alle handdoeken en lakens met de hand moet wassen. Geen wasmachine. Jij hebt zeker wel een wasmachine thuis, vraagt ze na een tijdje. Hoezo, is dat te zien dan? Si, si en ze moet heel hard lachen.

(9 nov) Op naar Cachi

Vandaag naar een van de vele Quebrada’s. Een mooie groene en verassende route volgens onze trotter, maar wel oppassen bij slecht weer. De wegen zijn smal en kunnen glibberig worden bij regen. En jawel, zodra we de bergen inrijden begint het te regenen. Geen tegenligger te bekennen en niemand achter ons. Waarom? Met enige onzekerheid gaan we het avontuur toch aan en rijden stug door. We hebben immers vanochtend nog een gebedje gedaan. Af en toe zien we door de wolken toch nog wat van de prachtige natuur. Weer heel anders dan de afgelopen dagen. Soms rijden we 5 km per uur door het slechte zicht of om door een watertje te rijden. Eenmaal de bergen uit rijden we opeens in de woestijn, 1 rechte weg (de recta tin tin) door hoogvlakte met de zon op ons dak. En honderden cactussen. De beloning van het zware werk.

Cachi is een piepklein, verlaten dorpje met een paar kroegjes rond de plaza. Meer hebben we niet nodig vandaag. In de kroeg ontmoeten we een Zwitser, Claudio, die met zijn Argentijnse vriendin al 7 jaar in een busje rondreist. Zij maakt en verkoopt sieraden en hij klust af en toe ook wat bij met gitaar spelen. Veel hebben ze niet nodig om van te leven, want als je niks uitgeeft heb je ook niks nodig, is hun motto.

(9 nov) Bidden of hopen

De volgende ochtend zijn we allen vroeg wakker en willen direct in de auto stappen om het gebergte ten zuiden van Salta te verkennen. Onze eerste bestemming: Cachi. Carmen moet verschoont worden, dus haalt Leon eventjes de luiers uit de auto. Maar wat schetst onze verbazing, de parkeergarage is gesloten. Stom, het is nu zondag en alles is nog dicht. Niet getreurd, maar wel gefrustreerd gaan we alvast naar het busstation om onze busticket voor over een paar dagen te kopen. Wij willen dan naar Chili afreizen met de bus naar San Pedro de Atacama. Ook dat gaat niet door, want de busmaatschappij is niet geopend op zondag. Nog meer gefrustreerd lopen we terug naar onze hostel in de hoop dat de parkeergarage is geopend. Het is inmiddels 9.30 uur, de garage is nog steeds gesloten. Navraag bij de eigenaars (2 oma's) van het hostel, vertellen ze ons dat de buurman niet haar grootste vriend is en dat hij onbetrouwbaar is. Hij doet maar wat hij wil. Er is weinig activiteit in de stad, misschien blijft hij vandaag wel gesloten. Er is nu maar een oplossing: bidden. Zo lopen we naar de kerk in het centrum, en nemen we deel aan de kerkdienst aldaar. In Argentinie is men degelijk actief met het katholisisme, en dus is het druk in de kerk. Er staan zelfs rijen voor de biechtstoel, waar menig Argentijn zich aan waagt. Marjon prevelt voor het eerst van haar leven een gebedje, om onze auto vandaag weer in ons bezit te krijgen. Carmen geniet van de entourage, en wil deze kerk niet meer verlaten. Bij Leon komen alle verhalen uit het verleden weer boven over het kerkbezoek. Vanuit huis uit was de familie Kramer verplicht elke zondag de kerk te bezoeken, tot en met de middelbare school. Nu waren er drie kerkdiensten op zondag: om half negen (duurt een half uur), om 10 uur (maximaal een uur) en om half twaalf (meer dan een uur). Vanaf tienertijd mocht je zelf bepalen welke dienst je nam. Die van half negen was het populairst, want die was het kortst. We deden alles om onze ouders maar de indruk te wekken dat we waren geweest. Zo hadden we de volgende oplossingen: om 5 voor half negen de keukendeur hard dicht doen, direct weer zachtjes in bed kruipen, om om 9 uur het tafereel weer te herhalen. Of rookten we een sigaretje bij het hertenkamp voor een half uur. Maar het mooiste verhaal is van de broer van Leon: Marcel. Met kerst was de kerk elk jaar versierd met kerstbomen, die dan hoog in de kerk werden opgehangen. Nu was het zo dat er dat jaar toevallig geen bomen waren opgehangen. Ma Kramer vroeg Marcel of hij nog naar een dienst was geweest, en met volle overtuiging (zoals we dat elke week deden) zei Marcel ja, vooral die bomen in de top van de kerk waren weer indrukwekkend. Tja, toen werd duidelijk dat we de kantjes er vanaf liepen. Het verhaal brengt bij ons nog steeds een glimlach. Het gebedje van Marjon heeft geholpen. Bij terugkomst is de parking open en vertrekken we alsnog op weg naar Cachi. Amen