(29 Nov- 3 dec) Playa Coyote

Playa Coyote is een heerlijke plek, als je tenminste van rust en stilte en jungle houdt. Het strand is verlaten, afgezien van wat krabbenvissers en hangmatten. En de jungle erachter is groen, groen, groen. Rond het strand met omtrek van 18 kilometer is er 1 dorpje voor de boodschappen en 3 goeie restaurantjes. Een ervan ligt aan het strand, bij Carlos (jarenlang scheepskok geweest), waar je verse vis eet. Daar hebben we ook eindelijk de aapjes zien, heel hoog in de bomen. Waarschijnlijk hebben we nooit genoeg naar boven gekeken. Op maandag gaan we naar de opening van een coffeeshop in het dorpje door een van de Nederlanders. Daar zijn we pas echt geintroduceerd in de NL enclave; Hans, Pim, Bart we kennen ze nu allemaal. Een geweldig feestje en wij zijn als nieuwkomers natuurlijk een leuke attractie. Zo ontmoeten we Hans die samen met zijn duitse vriendin (Heike) een real estate kantoor (en nu dus ook coffeeshop) runt, Bart die alles op de canarische eilanden verkocht heeft en hier gesetteld is, Pim die samen met zijn vriendin Jaqueline net een nieuw huis heeft gebouwd. En last but not least Hans 2 (lokaal bekend als Juan secundo), een echte amsterdammer. Doet geweldige Hazes imitaties, het is net een papegaai. Ken je Vulcano nog? Nou, hij was de leadzanger en heeft twee keer op het songfestival gestaan. Heeft nog een tijdje Ruth Jacott, Two Unlimited gemanaged, maar heeft er de brui aan gegeven zo een 12 jaar geleden. Geniet nu vooral van zijn rust en zijn huisje in Coyote.

(28 nov) Op naar Playa Coyote

Het was nog niet zo eenvoudig om een auto te krijgen, maar na veel geharrewar met de huurprijs, de verzekering en een autostoeltje staat onze auto klaar. Dit keer een Daihatsu Bego 4WD. Alleen het autostoeltje is er niet, maar volgens onze verhuurder is dat geen probleem. Hij haalt wel even een autostoeltje ( 4 uur heen en terug) en brengt die wel even waar we op dat moment zijn. Een belletje is wel genoeg naar zijn collega, volgens de Tico. Eindelijk op weg staan we na nog geen 9 kilometer rijden voor de eerste rivier. In deze tijd van het jaar eindigt het natte seizoen en begint het droge seizoen en dus is het altijd maar afwachten of je de kustweg kunt nemen met een aantal rivieren die je moet oversteken (nee in Costa Rica zijn niet veel bruggen). Het geluk wil dat onze Tico van het autoverhuurbedrijf toevallig voor ons rijdt (om het autostoeltje op te halen) en ons laat zien hoe je de rivier moet crossen. Met angst in de bilnaad glijden we de rivier in, waarbij Leon hardop nog even de instructies uit de Lonely Planet doorneemt. Rustig rijden en grip houden, stilstaan is niet handig. We halen het met onze auto en rijden daarna zo snel mogelijk door naar Coyote. Het is tenslotte al 14 uur en in Costa Rica is het elke dag om 18 uur donker. We willen wel bij daglicht aankomen. De rit is geweldig en voert langs de kust van Costa Rica, waar niet veel toeristen komen. Dit is het echte Costa Rica. Vergelijk het maar met de Cote D'Azur van Frankrijk maar dan 75 jaar geleden. Supermooi en superleuk om te rijden over de grind-, modderwegen. De rit duurt toch wat langer en om 17.30 uur komen we aan in Coyote, waar helaas geen overnachtingsmogelijkheden zijn (verkeerd gelezen in Lonely Planet). De hostels liggen aan Playa Coyote in San Miguel en niet in Coyote. Daar waren we net geweest, dus direct terug naar San Miguel, maar dan wel in het pikkedonker. Er zijn niet zoveel plekken waar je kan overnachten, maar we besluiten bij de Flying Scorpion onze intrek te nemen. Direct bellen we onze autoverhuurder waar we zijn, maar zijn collega weet van niks en denkt niet de autostoel daar helemaal naar toe gaan brengen. Dat is balen. Er zijn niet veel mensen die daar overnachten, maar het restaurant van de Flying Scorpion is wel een populaire ontmoetingsplek voor de geemigreerde locals als Amerikanen, Candezen, Engelsen en ook een nederlander die net begonnen is aan het bouwen van zijn huisje. Carmen ligt inmiddels op bed als we aan de praat raken met Robbert, die ons verteld van de nederlandse enclave in Coyote. Hij tekent een kaartje waar iedereen woont (Hans, Pim en Bart) en nodigt ons uit om vooral even langs te komen. Op het moment dat we besluiten om naar bed te gaan (half elf), staat opeens de Tico van de verhuurmaatschappij met autostoel voor onze neus. “Service van de zaak” en “Sorry for the inconvenience” vertelt hij dat hij bij de volgende rivier stil is blijven staan en moest wachten op hulp totdat hij eruit getrokken werd. Hij was de hotels langsgegaan en zag onze auto staan. Wat een service van Alamo (verhuurmaatschappij). Zegt het voort..

(24-27 nov) Samara beach

Na veel wikken en wegen besluiten we nog geen auto te huren, en een touristenbusje te nemen om ons te verplaatsen naar Samara. Het was een moeilijke beslissing, want eigenlijk willen we naar Playa Coyote, en dat kan alleen maar met een auto. Maar het huren van een 4x4 is hier best duur, vandaar, dat we besloten om nog een paar dagen bij de kustplaats Samara te verblijven voordat we met onze gehuurde auto afreizen naar “de verlaten stranden van de ansichtkaarten”. In het touristenbusje zitten we samengepakt met 8 andere toeristen, met een nogal aanwezige knauwende amerikaan uit Oklahoma. Dat wordt weer een lange rit, zeker als de tocht in plaats van de beloofde 3 uur in totaal 5,5 uur gaat duren.
In Samara besluiten we te logeren in Tico Adventure Lodge, gerund door amerikanen. Het lazy zijn zijn we zat, dus boeken we meteen een Canopy toer. Canopy is een toer door het oerwoud, waarbij je je voornamelijk verplaatst via zip-lines. Zeg maar een draad, waaraan jij hangt en net als Tarzan je verplaatst van de ene naar de andere boom. Want ja, het echt wildlife speelt zich hier toch hoog in de bomen, op aap-niveau af. Minimum leeftijd 3 jaar, maar dat moest nog even gecheckt worden. Als we aankomen bij de eerste boom vragen we ons af waar we aan begonnen zijn. Je weet niet waar je eindigt als je de “zip” maakt en is dit wel geschikt voor onze ukkepuk. De eerste keer gaat Carmen met de instructeur, waarbij ze met een big smile aankomt. De volgende ziplines doet ze gewoon alleen, onze kanjer. Het is supergaaf om je zo te verplaatsen door het oerwoud en we genieten met zń allen van deze toer. Alleen.....waar zijn de apen nou?
De dag erna besluiten we een surfles te nemen. We kijken namelijk al een paar dagen naar die coole dudes die over de golven scheren; dat wil Marjon ook wel. Dat impliceert dat Leon aan de kant staat met Carmen, en Marjon het water ingaat met een surfboard. Het is nog niet zo eenvoudig als het lijkt, want Marjon staat een uur later weer op het strand met blauwe knieen en de wetenschap dat ze 4 keer op het board heeft gestaan. De volgende dag gaat zij nog even surfen als Leon de auto gaat ophalen, om in ieder geval met de basistechniek naar huis te gaan.

(19-24 nov) Pfff...effuh chillen

We blijven 5 dagen in Montezuma want we zijn alle 3 enorm toe aan wat rust en regelmaat. En this is the place. Wat een heerlijk relaxte sfeer hangt hier (Roos, bedankt voor de tip). Afgezien van een paar oude hippies die hier rondhangen een goede mix van locals en buitenlanders. Een gezond ecodorpje, net wat we nodig hebben. Mooie stranden en veel dieren. Het is echt waar wat ze zeggen van Costa Rica; tis hier een grote dierentuin. Leguanen in alle soorten en maten, een soort grote bruine rat, rancoon, pelicanen, roofvogels (soort condors), blauwe vogels, groene vogels, etc, etc. Maar wat we niet hebben gezien zijn apies. Elke dag is Carmen apies aan het zoeken, maar niet gevonden. En dat terwijl Costa Rica een echt apenland is. (wel de haugling aap gehoord). Er is hier vanalles te doen; een waterval om vanaf te springen (7 meter!), het eerste natuurpark van Costa Rica, playa grande, excursie naar tortuga island etc etc. Dat hebben we allemaal niet gedaan. Wel een poging gedaan om playa grande te brereiken maar na een half uur klauteren over rotsen en gevaarlijke paadjes, weer teruggekeerd. Later kwamen we erachter dat er gewoon een pad achterlangs liep waarmee de playa makkelijk was te bereiken. Die hebben we dus gemist. Nee, ons programma is heel simpel. Vroeg opstaan, ontbijten met wat crackertjes en gouda kaas, op naar het zwembad of strand, lunchen bij ons favoriete tentje aan het strand (playa des artistes, drie jaar achtereenvolgend bekroond door de New York Times als beste restaurant van Costa Rica), naar ons bungalow, Carmen slaapt, einde van de middag naar het dorp voor ons diner (om 6 uur wordt het hier al donker dus lekker vroeg eten), om 8 uur naar de bungalow. En dat herhalen we 5 dagen. Heerlijk. De zee is hier geweldig. Enorme golven. Als kleine kinderen spelen we in de golven, terwijl Carmen op de kant toekijkt. Heerlijk, gewoon probleemloos leven. Hasta luego.

(18 nov) Onvoorbereid

Daar staan we dan. Op het vliegveld in San Jose, waar we opgevangen zouden worden door de autoverhuurmaatschappij. Heel veel mensen, maar niet onze guy. We hadden in santiago nog even snel via internet een auto geboekd, maar zo snel zijn de Tico's (zo heten de costa ricanen in het kort) dus niet. Verbijsterd nemen we plaats bij het taxiplaats, waar we continu aangesproken worden door de goedwillende taxi chauffeurs of intemediairs die een graantje willen meepikken. Costa Rica was een open programma, anders dan we tot nu toe gereisd hebben, waar 90% al vaststond. Met de auto zouden we wel zien waar we heen zouden gaan, zeker omdat we de avond daarvoor gezien hadden dat het weer nogal nat was ipv de verwachte zon. Nu waren we planloos en moesten redelijk snel een keuze maken wat te doen. Na 2 uur alle opties bekijken, meteen naar de zee of eerst de bergen in, besluiten we een taxi te nemen naar een zuidelijk kustplaatsje Jaco, vanwaar we de volgende ochtend een boot zouden pakken naar de meest coole hippie-surf badplaatsje Montezuma. In de hoop op zon. Dit was de snelste manier om daar te komen volgens de lonely planet. We slapen in Hotel de Haan, waar we hopen het nederlands echtpaar te spreken dat ons wat verder op weg kan helpen. Alles behalve het nederlands echtpaar is aanwezig. Naast het hotel zit een klein tourburootje, die ons dezelfde avond nog een ticket verkoopt voor de boot naar Montezuma. De inwoners van Costa Rica zijn bereidwillend en blijken eerlijk te zijn, ondervinden we in de eerste 24 uur. De voertaal lijkt engels, aangezien iedereen dat spreekt. Vooral Leon kan nu eindelijk wat regelen en communiceren (spaans is toch lastig met 3 lesjes).
De volgende ochtend melden we ons om 10.30 bij Albert (eigenaar van het tourburootje), maar de boot gaat niet vertrekken met dit weer. De wind is te hevig en de golven te hoog. Albert biedt ons een lift aan naar de Ferry in Puntarena, en regelt een taxi naar Montezuma voor een schappelijke prijs. Hij voelt zich verantwoordelijk voor de commitment, en het belangrijkste is dat de toeristen zich op hun gemak voelen in zijn land. Onderweg krijgt Albert een telefoontje dat een van de twee boten toch was vertrokken. Albert vond het onverantwoordelijk om ons mee te laten reizen, zeker met een kind van drie. Het tweede telefoontje meld ons meteen waarom: de boot heeft een ongeluk gehad en een van de toeristen is eruit gevallen. De toerist is zwaargewond aan zijn rug. Bij aankomst bij onze ferry begrijpen we meteen waarom je echt een grote boot nodig hebt voor de overtocht. Het waait echt hard en de golven zijn echt hoog. Onze ferry is daarop berekend, en na een taxirit van 1,5 uur komen we eindelijk , via een omweg weliswaar, alsnog op onze bestemming aan: Montezuma.

Verloren: “schaap” -speurdertje-

Speurders advertentie: echtpaar van middelbare leeftijd met jonge dochter van 3 jaar zijn op zoek naar “Schaap”. Al reizend door Zuid Amerika hebben zij hun favoriete knuffel van hun dochter Carmen verloren. Het is niet duidelijk waar en wanneer de knuf werd verloren. Mocht iemand hem vinden, dan verzoeken zij om “Schaap” zo snel mogelijk te zenden naar Roerstraat 99, 1078 LL Amsterdam. Het signalement: knuffel, wit schaap van 20 cm lang, zacht met groot knuffelgehalte, vier pootjes, korte staart en een schattig neusje. Merk: HappyHorse (importeur zit in Leiden).

PS Carmen is nog niet verdrietig, want ze hebben (for the time being) Reserve-Schaap ingezet.

(16-17 nov) Stop met staken

Eigenlijk niks bijzonders te melden over de drie dagen die wij doorbrengen in Santiago (Chili). Het is wel de meest westerse stad van Zuid-Amerika tot nu toe. We hebben een heerlijk hostel in de buurt van Barrio Brasil, waar veel kinderen op straat zijn en spelen in het park. Carmen glundert, want ze is nu helemaal in haar nopjes. We kwamen eigenlijk maar voor 1 ding: het zwembad boven op een berg met een uitzicht over Santiago en daarachter het Andes gebergte. Vol goede moed pakken we de metro naar het park om dan met trein en kabelbaan boven op de berg te komen, want daar bevindt zich het beruchte zwembad. Onderweg komen we wat stakers tegen die maar liefst 14,5 procent loonsverhoging vragen. Ja, wie wil dat niet! Aangekomen bij de poort van het park blijken de stakers van dit park te komen, en het zwembad is dus gesloten. Marjon heeft het niet meer. Hiervoor waren we juist afgereisd naar Santiago. Konden ze dat niet een dagje later doen? Dezelfde ochtend hadden we besloten eerder af te reizen naar Costa Rica, dus de volgende dag was ook geen optie. Gelukkig voelt het park buurtje (bella vista) goed en gaan we uitgebreid lunchen om ons verlies weg te drinken. Met nog een typisch stadswandelingetje pakken we nog wat van deze mooie stad mee, en zijn we klaar voor onze trip naar Costa Rica.
Tip: wil je nog wat investeren in onroerend goed, Santiago staat vol met lege oude gebouwen, waar niemand om geeft. De inwoner van Santiago heeft pas status als hij in een nieuwbouw appartement woont. Daardoor zijn veel oude gebouwen verlaten, en het onderhoud is achtergebleven, Maar de tijd leert dat men uiteindelijk weer teruggrijpt naar de historische gebouwen. Wie nu instapt heeft over een paar jaar veel plezier van zijn investeringen.