(28 nov) Op naar Playa Coyote

Het was nog niet zo eenvoudig om een auto te krijgen, maar na veel geharrewar met de huurprijs, de verzekering en een autostoeltje staat onze auto klaar. Dit keer een Daihatsu Bego 4WD. Alleen het autostoeltje is er niet, maar volgens onze verhuurder is dat geen probleem. Hij haalt wel even een autostoeltje ( 4 uur heen en terug) en brengt die wel even waar we op dat moment zijn. Een belletje is wel genoeg naar zijn collega, volgens de Tico. Eindelijk op weg staan we na nog geen 9 kilometer rijden voor de eerste rivier. In deze tijd van het jaar eindigt het natte seizoen en begint het droge seizoen en dus is het altijd maar afwachten of je de kustweg kunt nemen met een aantal rivieren die je moet oversteken (nee in Costa Rica zijn niet veel bruggen). Het geluk wil dat onze Tico van het autoverhuurbedrijf toevallig voor ons rijdt (om het autostoeltje op te halen) en ons laat zien hoe je de rivier moet crossen. Met angst in de bilnaad glijden we de rivier in, waarbij Leon hardop nog even de instructies uit de Lonely Planet doorneemt. Rustig rijden en grip houden, stilstaan is niet handig. We halen het met onze auto en rijden daarna zo snel mogelijk door naar Coyote. Het is tenslotte al 14 uur en in Costa Rica is het elke dag om 18 uur donker. We willen wel bij daglicht aankomen. De rit is geweldig en voert langs de kust van Costa Rica, waar niet veel toeristen komen. Dit is het echte Costa Rica. Vergelijk het maar met de Cote D'Azur van Frankrijk maar dan 75 jaar geleden. Supermooi en superleuk om te rijden over de grind-, modderwegen. De rit duurt toch wat langer en om 17.30 uur komen we aan in Coyote, waar helaas geen overnachtingsmogelijkheden zijn (verkeerd gelezen in Lonely Planet). De hostels liggen aan Playa Coyote in San Miguel en niet in Coyote. Daar waren we net geweest, dus direct terug naar San Miguel, maar dan wel in het pikkedonker. Er zijn niet zoveel plekken waar je kan overnachten, maar we besluiten bij de Flying Scorpion onze intrek te nemen. Direct bellen we onze autoverhuurder waar we zijn, maar zijn collega weet van niks en denkt niet de autostoel daar helemaal naar toe gaan brengen. Dat is balen. Er zijn niet veel mensen die daar overnachten, maar het restaurant van de Flying Scorpion is wel een populaire ontmoetingsplek voor de geemigreerde locals als Amerikanen, Candezen, Engelsen en ook een nederlander die net begonnen is aan het bouwen van zijn huisje. Carmen ligt inmiddels op bed als we aan de praat raken met Robbert, die ons verteld van de nederlandse enclave in Coyote. Hij tekent een kaartje waar iedereen woont (Hans, Pim en Bart) en nodigt ons uit om vooral even langs te komen. Op het moment dat we besluiten om naar bed te gaan (half elf), staat opeens de Tico van de verhuurmaatschappij met autostoel voor onze neus. “Service van de zaak” en “Sorry for the inconvenience” vertelt hij dat hij bij de volgende rivier stil is blijven staan en moest wachten op hulp totdat hij eruit getrokken werd. Hij was de hotels langsgegaan en zag onze auto staan. Wat een service van Alamo (verhuurmaatschappij). Zegt het voort..