Daar staan we dan. Op het vliegveld in San Jose, waar we opgevangen zouden worden door de autoverhuurmaatschappij. Heel veel mensen, maar niet onze guy. We hadden in santiago nog even snel via internet een auto geboekd, maar zo snel zijn de Tico's (zo heten de costa ricanen in het kort) dus niet. Verbijsterd nemen we plaats bij het taxiplaats, waar we continu aangesproken worden door de goedwillende taxi chauffeurs of intemediairs die een graantje willen meepikken. Costa Rica was een open programma, anders dan we tot nu toe gereisd hebben, waar 90% al vaststond. Met de auto zouden we wel zien waar we heen zouden gaan, zeker omdat we de avond daarvoor gezien hadden dat het weer nogal nat was ipv de verwachte zon. Nu waren we planloos en moesten redelijk snel een keuze maken wat te doen. Na 2 uur alle opties bekijken, meteen naar de zee of eerst de bergen in, besluiten we een taxi te nemen naar een zuidelijk kustplaatsje Jaco, vanwaar we de volgende ochtend een boot zouden pakken naar de meest coole hippie-surf badplaatsje Montezuma. In de hoop op zon. Dit was de snelste manier om daar te komen volgens de lonely planet. We slapen in Hotel de Haan, waar we hopen het nederlands echtpaar te spreken dat ons wat verder op weg kan helpen. Alles behalve het nederlands echtpaar is aanwezig. Naast het hotel zit een klein tourburootje, die ons dezelfde avond nog een ticket verkoopt voor de boot naar Montezuma. De inwoners van Costa Rica zijn bereidwillend en blijken eerlijk te zijn, ondervinden we in de eerste 24 uur. De voertaal lijkt engels, aangezien iedereen dat spreekt. Vooral Leon kan nu eindelijk wat regelen en communiceren (spaans is toch lastig met 3 lesjes).
De volgende ochtend melden we ons om 10.30 bij Albert (eigenaar van het tourburootje), maar de boot gaat niet vertrekken met dit weer. De wind is te hevig en de golven te hoog. Albert biedt ons een lift aan naar de Ferry in Puntarena, en regelt een taxi naar Montezuma voor een schappelijke prijs. Hij voelt zich verantwoordelijk voor de commitment, en het belangrijkste is dat de toeristen zich op hun gemak voelen in zijn land. Onderweg krijgt Albert een telefoontje dat een van de twee boten toch was vertrokken. Albert vond het onverantwoordelijk om ons mee te laten reizen, zeker met een kind van drie. Het tweede telefoontje meld ons meteen waarom: de boot heeft een ongeluk gehad en een van de toeristen is eruit gevallen. De toerist is zwaargewond aan zijn rug. Bij aankomst bij onze ferry begrijpen we meteen waarom je echt een grote boot nodig hebt voor de overtocht. Het waait echt hard en de golven zijn echt hoog. Onze ferry is daarop berekend, en na een taxirit van 1,5 uur komen we eindelijk , via een omweg weliswaar, alsnog op onze bestemming aan: Montezuma.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten