Verloren: “schaap” -speurdertje-

Speurders advertentie: echtpaar van middelbare leeftijd met jonge dochter van 3 jaar zijn op zoek naar “Schaap”. Al reizend door Zuid Amerika hebben zij hun favoriete knuffel van hun dochter Carmen verloren. Het is niet duidelijk waar en wanneer de knuf werd verloren. Mocht iemand hem vinden, dan verzoeken zij om “Schaap” zo snel mogelijk te zenden naar Roerstraat 99, 1078 LL Amsterdam. Het signalement: knuffel, wit schaap van 20 cm lang, zacht met groot knuffelgehalte, vier pootjes, korte staart en een schattig neusje. Merk: HappyHorse (importeur zit in Leiden).

PS Carmen is nog niet verdrietig, want ze hebben (for the time being) Reserve-Schaap ingezet.

(16-17 nov) Stop met staken

Eigenlijk niks bijzonders te melden over de drie dagen die wij doorbrengen in Santiago (Chili). Het is wel de meest westerse stad van Zuid-Amerika tot nu toe. We hebben een heerlijk hostel in de buurt van Barrio Brasil, waar veel kinderen op straat zijn en spelen in het park. Carmen glundert, want ze is nu helemaal in haar nopjes. We kwamen eigenlijk maar voor 1 ding: het zwembad boven op een berg met een uitzicht over Santiago en daarachter het Andes gebergte. Vol goede moed pakken we de metro naar het park om dan met trein en kabelbaan boven op de berg te komen, want daar bevindt zich het beruchte zwembad. Onderweg komen we wat stakers tegen die maar liefst 14,5 procent loonsverhoging vragen. Ja, wie wil dat niet! Aangekomen bij de poort van het park blijken de stakers van dit park te komen, en het zwembad is dus gesloten. Marjon heeft het niet meer. Hiervoor waren we juist afgereisd naar Santiago. Konden ze dat niet een dagje later doen? Dezelfde ochtend hadden we besloten eerder af te reizen naar Costa Rica, dus de volgende dag was ook geen optie. Gelukkig voelt het park buurtje (bella vista) goed en gaan we uitgebreid lunchen om ons verlies weg te drinken. Met nog een typisch stadswandelingetje pakken we nog wat van deze mooie stad mee, en zijn we klaar voor onze trip naar Costa Rica.
Tip: wil je nog wat investeren in onroerend goed, Santiago staat vol met lege oude gebouwen, waar niemand om geeft. De inwoner van Santiago heeft pas status als hij in een nieuwbouw appartement woont. Daardoor zijn veel oude gebouwen verlaten, en het onderhoud is achtergebleven, Maar de tijd leert dat men uiteindelijk weer teruggrijpt naar de historische gebouwen. Wie nu instapt heeft over een paar jaar veel plezier van zijn investeringen.

Adios Argentina

Even nog een terugblik op Argentinie. Een apart en gevarieerd land eigenlijk. Buenos Aires is enorm beinvloed door de vele duitsers, italianen en fransen. Daarom is Buenos Aires vooral naar Europa gericht ipv naar Argentinie. De echte argentijnse cultuur vindt je er niet. Wel enorm goed shoppen. De winkels die we in Palermo Viejo hebben gezien, daar is onze PC Hooftstraat niets bij. Patagonie in het zuiden is eigenlijk een heeel groot attractiepark. Oorspronkelijk nauwelijks bewoond, maar nu steeds meer vanwege de attracties en toeristenstroom. En ja, elke toerist gaat toch dezelfde attractie langs; de walvissen en pinguins, de gletsjer, de bergen en meren en de watervallen. Zo zijn we meerdere keren dezelfde toeristen tegengekomen op verschillende plekken, heel grappig is dat. En dan het Noorden daar vind je nog echt de Argentijnse cultuur, waar de Quecha's nog in hun kledendracht lopen (alhoewel ook al aan het uitsterven), de gaucho's te paard, de heerlijke keuken met veel schaap en mais en de muziek.

De keuken is wel heel typerend. Op de eerste plaats natuurlijk de parilla, de barbecue met de enorme lappen vlees, worst etc. De mate heeft veel indruk gemaakt. Dit bijna ritueel hoort echt bij het leven van iedere Argentijn. Weet je nog, mate is een speciale kom waar de theebladeren ingaan, dan heet water erbij en met een bombilla (een metalen rietje met theeei eraan) wordt de thee gedronken. Deze thee is goed tegen slaperigheid, hongergevoel en heeft een opwekkende werking. Hartstikke onhandig eigenlijk want je bent altijd aan het slepen met een thermoskan heet water, doos met de thee, de kom en de bombilla. Maar iederen gebruikt het, jong en oud. En het mooie is dat het graag met elkaar gedeeld wordt, ook onder vreemden. Een mooi gebruik. Ook de empanadas smaken heerlijk, de milanese (een soort snitzel, zal wel van de duitsers hier afkomstig zijn) .En niet te vergeten de dulce de leche, de trots van de Argentijn! Een soort caramelpasta wat overal voor gebruikt wordt, op brood, taart, koekjes (alfajores heten ze), ijsjes, op de pannekoek, etc. Leon is eraan verslaafd geraakt. Ook op iedere menukaart staat pasta, maar dat kunnen ze echt niet maken. Het deeg is niet om te eten.

(15 nov) Ga door naar Chili of ga direct naar de gevangenis

We stappen maar weer eens in de bus. Door het andesgebergte naar Chili. De bergen met sneeuw komen ons tegemoet. Verder doet het ons niet zoveel. Waarschijnlijk zijn wel al te verwend met de mooie natuur in Argentinie. Midden in het gebergte komen we bij de grens. Eerst een paar stempels halen bij het argentijnse raampje en dan bij de chileens. Heel wat formuliertjes in te vullen. Dan wordt onze bagage door een scan gehaald, terwijl de hele bus netjes in rijen achter lange tafels staat te wachten met zijn handbagage. Het is muisstil, niemand beweegt. Het lijkt wel een soort gevangenis waar je moet wachten om ingedeeld te worden. Terwijl een paar mensen hun koffer moeten open maken, maken wij grapjes en maken nog een foto van dit serieuze geheel. Voor ons staat een enorm bord met een glimmende groene appel en een stuk kaas met een rode streep erdoor. Die mogen dus niet mee het land in. Dan is de handbagage aan de beurt. Als makke lammetjes gooit iedereen zijn handbagage door de scanner. Ons tasje met sandwiches met kaas komt er doorheen, maar de rugzak moet open. Oh oooh. De douanier opent de rugzak en haalt in 1 beweging, terwijl hij Leon strak aankijkt, langzaam een plastic zakje met 2 rode appels tevoorschijn. Leon krijgt het spaansbenauwd. 'Para la nina' probeert Marjon nog, maar in dit geval helpt zelfs het lieve gezichtje van Carmen niet. De douanier haalt het formuliertje wat we moesten invullen er nog eens bij. Daar staat toch echt aangekruist dat we geen vegetables het land mee innemen. Leon stamelt nog iets in het engels wat op een excuuus lijkt. Uiteindelijk loopt het met een sisser af en moet Leon een nieuw formulier invullen waarin hij wel verklaart eten mee te nemen. Dat heeft ons een hoge boete bespaard. Poeh.

(12-14 nov) Inaugeratie van Carmen

We komen bekaf in Mendoza aan. Z'on busreis van 17 uur hakt er wel in. Marjon heeft weer een erg leuk hostel, uitgezocht, maar we zijn moe en sjaggie van de reis. ś avonds toch nog maar even Mendoza in. We begijpen werkelijk niet waarom zoveel toeristen hiernaartoe trekken. Mendoza lijkt een saaie europese stad en voor de Mendoza wijn kan je ook in NL bij de aldi terecht. We besluiten echt gek te doen en gaan de Mac Donalds binnen. Carmen krijgt haar 1e happymeal!! En haar 1e cola. Ze drinkt het alsof ze niet anders gewend is. Chocola noemt ze het.

(11 nov) Naar Chili of toch niet

Na gister een dagje chillen bij het zwembad, vandaag op terugweg naar Salta. Deze route wordt door de meeste toeristen gedaan. En dat blijkt, bij elke mooie rots of berg staat een bordje met een camera om ons te herinneren aan het fotomoment. Zo komen we langs enorme rode rotsformaties, een kloof met honderden papagaaien die in de gaten van de berg wonen, een rots in de vorm van een pad, een spleet in de berg met de vorm van een amfiteater, etc etc. Bij terugkeer in Salta eerst naar het busstation. We hebben een mailtje gestuurd naar de busmaatschappij om tickets te reserveren voor de bus naar Chili. Bij aankomst bij het kantoortje staan we niet op de lijst van morgen. Na lang zoeken blijkt dat ze een mailtje terug hadden gestuurd dat er geen plek meer was. Marjon is boos en kan zich wel voor haar hoofd slaan dat ze dit niet beter heeft geregeld. Zij is tenslotte de reisleidster van deze reis. De volgende bus is pas zondag. Dat is te laat. Wat nu? Daar gaan onze plannen om de geisers te zien, de maanvallei, de flamingo's op de zoutvlaktes, en te surfen op de zandduinen (daar had Marjon zich vooral op verheugd). Dan maar naar Mendoza en vandaaruit over de Andes naar Chili. Een vlucht kost 900 euro dus een no go. Dan maar met de bus; 17 uur! We nemen de meest luxe nachtbus die er bestaat met bedden. Eerst nog een nachtje slapen bij onze omaatjes in Salta.

(10 nov) Die zwitsers toch...

Vandaag verder op de ruta 40 naar Cafayate. Hier is het landschap weer anders met enorme rotsformaties, een ruig indianengebied. Hier kan je lucky luke en de Daltonś zo tegenkomen. Bij Molinos nemen we een speeltuinpauze. Weer komen we langs een mooie estancia en even komen we in de verleiding om er te overnachten. Maar we zijn verstandig en houden ons aan het budget. In Cafayate checken we in een leuk hotel met zwembad. Leon is ziek (buikgriep en/of hoogteziekte?) en duikt het bed in. Bij het zwembad ontmoet Marjon een zwitserse dame die samen met man en 2 kinderen door Argentinie en Chili rondtrekt voor 6 maanden. Ze hebben een jeep gekocht en slapen vooral in de wildernis. In een tentje of in de auto. En soms voor de kids dus een paar dagen in een hotel. Dat lijkt Marjon ook wel wat, totdat ze de dunne matjes op het dak van de auto ziet. Misschien toch iets te heftig voor ons.

Marjon doet nog een wasje met de hand. Bij het washok komt ze in contact met de schoonmaakster van het hotel die alle handdoeken en lakens met de hand moet wassen. Geen wasmachine. Jij hebt zeker wel een wasmachine thuis, vraagt ze na een tijdje. Hoezo, is dat te zien dan? Si, si en ze moet heel hard lachen.