We stappen maar weer eens in de bus. Door het andesgebergte naar Chili. De bergen met sneeuw komen ons tegemoet. Verder doet het ons niet zoveel. Waarschijnlijk zijn wel al te verwend met de mooie natuur in Argentinie. Midden in het gebergte komen we bij de grens. Eerst een paar stempels halen bij het argentijnse raampje en dan bij de chileens. Heel wat formuliertjes in te vullen. Dan wordt onze bagage door een scan gehaald, terwijl de hele bus netjes in rijen achter lange tafels staat te wachten met zijn handbagage. Het is muisstil, niemand beweegt. Het lijkt wel een soort gevangenis waar je moet wachten om ingedeeld te worden. Terwijl een paar mensen hun koffer moeten open maken, maken wij grapjes en maken nog een foto van dit serieuze geheel. Voor ons staat een enorm bord met een glimmende groene appel en een stuk kaas met een rode streep erdoor. Die mogen dus niet mee het land in. Dan is de handbagage aan de beurt. Als makke lammetjes gooit iedereen zijn handbagage door de scanner. Ons tasje met sandwiches met kaas komt er doorheen, maar de rugzak moet open. Oh oooh. De douanier opent de rugzak en haalt in 1 beweging, terwijl hij Leon strak aankijkt, langzaam een plastic zakje met 2 rode appels tevoorschijn. Leon krijgt het spaansbenauwd. 'Para la nina' probeert Marjon nog, maar in dit geval helpt zelfs het lieve gezichtje van Carmen niet. De douanier haalt het formuliertje wat we moesten invullen er nog eens bij. Daar staat toch echt aangekruist dat we geen vegetables het land mee innemen. Leon stamelt nog iets in het engels wat op een excuuus lijkt. Uiteindelijk loopt het met een sisser af en moet Leon een nieuw formulier invullen waarin hij wel verklaart eten mee te nemen. Dat heeft ons een hoge boete bespaard. Poeh.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten