Oh daar is bassie ?

Schattig he

Carmen nog een keertje

Zoals verwacht is Carmen hier een attractie, vooral bij Leon in de rugdrager. “Que linda, que hermosa” horen we dan ook zo'n 10 keer per dag. En helemaal verrukt zijn ze dat Carmen een spaanse naam heeft.
Meestal slapen we in een hostal met een kamer met 2-persoonsbed en een stapelbed, waar Carmen slaapt. Bij ieder nieuw hostal eigend Carmen meteen haar bedje toe. Ze slaapt altijd in een groot bed (pas 2 keer uitgevallen). Omdat Yannick en Esmee bij ons thuis ook in een stapelbed slapen, moet ze altijd even vertellen dat Esmee boven slaapt en zij op plek van Yannick. Dat we steeds weer verkassen lijkt haar niet uit te maken, als ze maar zelf een beetje rond kan lopen. Dus kiezen we altijd een hostal met een tuin/patio of gemeenschappelijke ruimte uit.
We hebben niet veel speelgoed meegenomen, maar gelukkig is ze erg creatief geworden. Naast knippen en plakken, verzint ze zelf spelletjes. In het spaans praten bijvoorbeeld. Hele monologen in een onverstaanbare taal, gepaard met heftige armbewegingen. Of seerveerster spelen. En met stip op nummer 1, een voorstelling met zang en dans, inclusief handstand en applaus aan het einde.
In Buenos Aires heeft ze de draaimolen herontdekt( 1 pesos per rit, daar heeft de inflatie duidelijk niet toegeslagen). Daarnaast is ze dol op deuren open en dicht doen en heeft ze bijna een baan aangeboden gekregen bij een cafe als portier. Wist je trouwens dat alle speeltuinen in Argentinie hetzelfde zijn; met het hetzelfde ontwerp schommels en wipkip. Je merkt wel dat ze haar vriendjes mist, ze is steeds op zoek naar andere kindjes.
Van het reizen krijgt ze behoorlijk wat Paris Hilton-trekjes. Gaan we vandaag met het vliegtuig of de taxi? Wat wil je eten? “Naar het restaurant”.
Haar eetpatroon is weinig veranderd. Ze eet nog steeds niet veel, maar het vlees in Argentinie vindt ook Carmen top. Drinken doet ze heel wat beter. Terwijl ze thuis alleen diksap drinkt wil ze hier vooral water of een kopje thee. Zelfs bij 35 graden in de jungle vraagt ze om een “kopje thee”.

Wat wil Carmen ?

Carmen heeft na de speeltuinen van Buenos Aires het alleen maar over speeltuinen. In elk dorp gaan we dan ook (passief) op zoek, maar zowel in El Calafate als in El Chalten kunnen we geen speelplaats ontdekken. Ondertussen zeurt ze aan ons hoofd en dat gaat de hele dag tot ergernis van Leon, die alvast behang en plaksel heeft gekocht. Bij terugkomst in El Calafate boeken we een dagje extra bij in Buenos Aires om zondag (het is nu vrijdag) haar favoriete speeltuin te bezoeken. Vertel dat maar een kind van 3. Nou, nee dus. Onacceptabel. Het plaksel is niet sterk genoeg, dus vragen we bij onze host naar een speeltuin, en hij verwijst ons naar een overdekte ballenbak in het centrum van het dorp. We zijn gered, nog geen 10 minuten later komt de glimlach van Carmen terug op haar gezicht en speelt ze meer dan 2 uur in de speeltuin van haar dromen. Pffffffff.... Maar ja, als je de speeltuin weer verlaat dan begint het riedeltje weer van voren af aan. Bij elke vraag als: Wat wil je nu doen ? Wat wil je nu eten ? Wat wil je nu drinken ? Wil je nu knippen met Papa ? is het standaard antwoord....sssspeeeltuin.....

(29 okt) Sneeuw, veel, heel veel wind en ... sneeuw

Drie uur hobbelen in een bus langs de vele meren brengt ons naar het meest geisoleerde dorp van Argentinie; El Chalten. Gesitueerd aan de voet van de Andes gebergte is dit een dorp voor klimmers die de Fitz Roy willen beklimmen, ook wel de Vulkaan genoemd door de indianen die hier totaal zijn uitgeroeid. Bij aankomst waait het hier harder dan we ooit meegemaakt hebben, het sneeuwt in de bergen en de regen maakt ons nat en koud. Je komt hier om te wandelen in de bergen en je hebt geluk als je op het view point de Fitz Roy kan zien. Leon vraagt zich hardop af wat we in hemelsnaam hier moeten doen met een kind van 3 (met 1 windstoot kan je haar 500 meter verder weer opvangen!) De eerstvolgende bus over twee uur lijkt hem de beste optie. Nadat Marjon het dorp in haar armen sluit zit er niks anders op dan te blijven en de volgende dag de bergen in te trekken. Als we smorgens wakker worden waait en regent het nog harder. De relatie wordt nu echt getest. We blijven want na sneeuw komt zonneschijn volgens een local. Nog geen uur later trekken we erop uit want de zon breekt door en gaan we met kind in rugdrager (bij Leon natuurlijk) op stap. Het is niet zomaar een wandelingetje, maar een van de HC (erecategorie volgens de Tour de France). Maar de natuur maakt veel goed. Zuchtend en steunend komen we na twee uur bij het viewpoint. De Fitz Roy is deels in de woken maar wel zien we de gletsjer. Ondertussen hebben we in twee uur de vier seizoenen al meegemaakt. Zon, regen, wind (veel wind), sneeuw en opnieuw zon. Al het gezeul van de afgelopen vier weken met alle winterkleding komt nu goed van pas, maar wordt om de haverklap aan en uitgetrokken om de hitte of de kou te weerstaan. Carmen vermaakt zich prima en is trots als ze ook een stukje zelf mag klimmen, en we kijken naar de condors die overvliegen, de extreem grote hazen in dit gebied, de poema's en luisteren naar de alom bekende argentijnse windrupsen (is Leon op afgestudeerd). Opvallend..(jaja).. zijn wij de enige die met een kind door het gebergte lopen, we zijn een attractie, want bijna elke andere wandelaar neemt ons gevraagd of ongevraagd op de foto. Leon begrijpt dit wel en verlangt na dit waanzinnig avontuur naar het beste zelf gebrouwen biertje van de lokale kroeg, die hij de avond vantevoren bezocht had. Hoe laat gaat de bus ?

(fotos volgen snel)

(27 okt) De grootste gletsjer van de wereld: Perito Moreno

Inmiddels zijn we geland in El Calafate, een dorp aan de voet van de Andes bijna aan het einde van de wereld. Dit dorp is ook geisoleerd, maar is wel een heel gezellig dorp dat voelt als een luxe skidorp in Zwitserland. Wat een verademing in vergelijking met Puerto Madryn. Nog geen 80 km verderop laten we ons verrassen met de nog steeds groter wordende gletsjer “Perito Moreno”. Dit is echt wonderschoon en terecht een grote trekpleister van Argentinie. Je blijft gefascineerd door de bewegingen van de glestjer, die elke dag 1,5 meter groeit en 1,5 meter afbrokkeld. Wij staan precies op het punt dat de gletsjer afbrokkeld door de groei vanuit de bergen. De gletsjer probeert de overkant te bereiken, maar is ingeklemd tussen twee meren die in contact willen blijven. Door deze natuurlijke bewegingen staat elke toerist klaar met zijn camera of filmapparatuur om de grote explosies van het ijs te horen en te zien afbrokkelen. Wat een natuurlijk geweld, hier kan je wel dagen naar kijken en is spannender dan welke thriller dan ook. Bovendien beschikt de gletsjer over een geweldige diepblauwe kleur. Prachtig. Carmen vind alles leuk aan dit attractiepark, maar de gletsjer zal haar een worst wezen. Ze geniet van de vele trappen, de aandacht van elke voorbijganger en komt zo haar tijd wel door. Daarna stappen we op de boot om de gletsjer nog van dichtbij te bekijken, maar niet dichterbij dan 500 meter. De afbrokkelingen kunnen nogal groot zijn (de gletsjer is 60 meter hoog), en 1 stuk kan de watergang van het ene meer naar het andere blokkeren, waardoor het waterpeil in het meer met tientallen meters kan stijgen. Niet voor te stellen, maar in 1988 was het meer in no-time 35 meter gestegen. Wow....

(23-25 okt) Walvissen, pinguins, zee-olifanten en dolfijnen

Twee dagen hebben we de natuur in de omgeving van Puerto Madryn bekeken. Peninsula Valdes en Punto Tombo met een tussenstop in Rawson. De eerste dag met de bus naar Puerto Pyramides, om direct op te stappen op de boot samen met nog 80 andere zwemvesten. Na uitvoerige veiligheidsinstructies worden we met de tractor het water ingeduwd (stel je voor dat de toerist natte voeten krijgt). Even van de kust komt de eerste baby-walvis voorbij zwemmen. Het is niet lang wachten op mamawalvis die verse vis komt brengen. Geweldig om te zien zo dicht bij de boot. Carmen is in extase en roept als de walvis weer wegduikt “nog een keer” (nee Carmen dit is geen disneyfilm, dit is echt). En als toetje gooit de walvis zijn staart nog even omhoog. En wij hebben het op film!! Daarna nog even naar de zeeolifanten. De mannetjes wegen zón 4000 kilo en kunnen zich nauwelijks verplaatsen, zo log zijn ze. Ze liggen lekker te zonnen met hun harem en pas geboren kindertjes.
De volgende dag staan de pinguins op het programma. Weer een dagje busje in, busje uit; alsof je een dagje naar Groningen gaat (180 km heen...en terug) maar dan op onverharde wegen !!. Al op het pad richting de zee komen we de eerste pinguin tegen. Het is broedtijd, iedere pinguin legt precies 2 eieren in hetzelfde holletje als vorig jaar. Pa en ma broeden om de beurt op de eitjes (wat een geemancipeerde pinguins). Carmen is enthousiast bij de eerste pinguins en roept steeds “daar nog een” maar na een half uur wil ze naar de speeltuin. De pinguinos wachelen van hun holletje naar de zee, nemen een frisse duik en een ansjovisje en wachelen weer terug (onder de loopbruggen voor de toeristen door). En als afsluiting met een extreem grote zodiac op dolfijnenjacht. Fantastisch, wat een dieren hier. Bekijk de fotoś en de filmpjes.