(9 nov) Bidden of hopen

De volgende ochtend zijn we allen vroeg wakker en willen direct in de auto stappen om het gebergte ten zuiden van Salta te verkennen. Onze eerste bestemming: Cachi. Carmen moet verschoont worden, dus haalt Leon eventjes de luiers uit de auto. Maar wat schetst onze verbazing, de parkeergarage is gesloten. Stom, het is nu zondag en alles is nog dicht. Niet getreurd, maar wel gefrustreerd gaan we alvast naar het busstation om onze busticket voor over een paar dagen te kopen. Wij willen dan naar Chili afreizen met de bus naar San Pedro de Atacama. Ook dat gaat niet door, want de busmaatschappij is niet geopend op zondag. Nog meer gefrustreerd lopen we terug naar onze hostel in de hoop dat de parkeergarage is geopend. Het is inmiddels 9.30 uur, de garage is nog steeds gesloten. Navraag bij de eigenaars (2 oma's) van het hostel, vertellen ze ons dat de buurman niet haar grootste vriend is en dat hij onbetrouwbaar is. Hij doet maar wat hij wil. Er is weinig activiteit in de stad, misschien blijft hij vandaag wel gesloten. Er is nu maar een oplossing: bidden. Zo lopen we naar de kerk in het centrum, en nemen we deel aan de kerkdienst aldaar. In Argentinie is men degelijk actief met het katholisisme, en dus is het druk in de kerk. Er staan zelfs rijen voor de biechtstoel, waar menig Argentijn zich aan waagt. Marjon prevelt voor het eerst van haar leven een gebedje, om onze auto vandaag weer in ons bezit te krijgen. Carmen geniet van de entourage, en wil deze kerk niet meer verlaten. Bij Leon komen alle verhalen uit het verleden weer boven over het kerkbezoek. Vanuit huis uit was de familie Kramer verplicht elke zondag de kerk te bezoeken, tot en met de middelbare school. Nu waren er drie kerkdiensten op zondag: om half negen (duurt een half uur), om 10 uur (maximaal een uur) en om half twaalf (meer dan een uur). Vanaf tienertijd mocht je zelf bepalen welke dienst je nam. Die van half negen was het populairst, want die was het kortst. We deden alles om onze ouders maar de indruk te wekken dat we waren geweest. Zo hadden we de volgende oplossingen: om 5 voor half negen de keukendeur hard dicht doen, direct weer zachtjes in bed kruipen, om om 9 uur het tafereel weer te herhalen. Of rookten we een sigaretje bij het hertenkamp voor een half uur. Maar het mooiste verhaal is van de broer van Leon: Marcel. Met kerst was de kerk elk jaar versierd met kerstbomen, die dan hoog in de kerk werden opgehangen. Nu was het zo dat er dat jaar toevallig geen bomen waren opgehangen. Ma Kramer vroeg Marcel of hij nog naar een dienst was geweest, en met volle overtuiging (zoals we dat elke week deden) zei Marcel ja, vooral die bomen in de top van de kerk waren weer indrukwekkend. Tja, toen werd duidelijk dat we de kantjes er vanaf liepen. Het verhaal brengt bij ons nog steeds een glimlach. Het gebedje van Marjon heeft geholpen. Bij terugkomst is de parking open en vertrekken we alsnog op weg naar Cachi. Amen