(9 nov) Op naar Cachi

Vandaag naar een van de vele Quebrada’s. Een mooie groene en verassende route volgens onze trotter, maar wel oppassen bij slecht weer. De wegen zijn smal en kunnen glibberig worden bij regen. En jawel, zodra we de bergen inrijden begint het te regenen. Geen tegenligger te bekennen en niemand achter ons. Waarom? Met enige onzekerheid gaan we het avontuur toch aan en rijden stug door. We hebben immers vanochtend nog een gebedje gedaan. Af en toe zien we door de wolken toch nog wat van de prachtige natuur. Weer heel anders dan de afgelopen dagen. Soms rijden we 5 km per uur door het slechte zicht of om door een watertje te rijden. Eenmaal de bergen uit rijden we opeens in de woestijn, 1 rechte weg (de recta tin tin) door hoogvlakte met de zon op ons dak. En honderden cactussen. De beloning van het zware werk.

Cachi is een piepklein, verlaten dorpje met een paar kroegjes rond de plaza. Meer hebben we niet nodig vandaag. In de kroeg ontmoeten we een Zwitser, Claudio, die met zijn Argentijnse vriendin al 7 jaar in een busje rondreist. Zij maakt en verkoopt sieraden en hij klust af en toe ook wat bij met gitaar spelen. Veel hebben ze niet nodig om van te leven, want als je niks uitgeeft heb je ook niks nodig, is hun motto.