De banken werken niet mee

Ondanks dat onze banken (voor wat het nog waard is) geen problemen zien bij het pinnen van geld, hadden wij degelijk problemen om geld uit de muur te trekken. Banco real (ABN AMRO) is onmogelijk, hetzelfde geld voor de braziliaanse banken. Blijft niet veel over. HSBC (recent ook in problemen) gaf niks uit, alleen Citibank wilde een keer meewerken. Voor ons best lastig als je net naar een tropisch eiland vertrekt, waar geen pin is. Gelukkig hebben we nog wat cash (Euro en Dollar) bij ons in geval van nood. Het zal toch niet zo zijn dat er iemand is die geen waardevast geld accepteerd, dus we nemen de gok.

Vreetschuur

Savonds besluiten we uit te gaan eten (nou ja het was 5 uur) bij een churrascaria. Je betaald een bedrag voor het eten en kan dan onbeperkt vlees eten in combinatie met wat salades, sushi's en groenten. Nou dat hebben we geweten. Het is gewoon een verschrikkelijke vreetschuur, waarbij de obers continu langslopen met spiezen vlees, waarbij ze continu vragen of je nog meer wil. Je kan het tempo niet bijbenen, maar je denkt ik moet dooreten want dat hoort zo. Het vlees is overigens heerlijk, maar vraag ons niet welk vlees het lekkerst was, want ons portugees laat ier ons echt in steek. De obers zijn er speciaal voor opgeleid om vooral veel eromheen te verkopen. Je glas is nog niet leeg of ze vragen of je nog meer wilt. Sidedishes worden je continu aangeboden. Al met al, zo werkt dat met deze formules, denk je goedkoop te eten, maar wordt je overvallen en mag je alsnog een behoorlijke prijs betalen voor het eten. Carmen vond het fantastisch, en heeft voor haar doen veel gegeten.

Middagje op het strand of naar het ziekenhuis ?

Ipanema
Dit strand is smaller dan die van Copa, maar het meest opvallende is dat het hier vele malen drukker, dus leuker is. Het strand ligt helemaal vol, en je kan de gehele dag je laten vermaken door voetvolleybal, handbal, volleybal wedstrijden van zeer gebruinde en (opvallend) goed getrainde lichamen.

We settelen ons op het hete strand, waar Carmen in eerste instantie lekker begint te spelen, maar steeds vervelender wordt. Leon pakt haar op, maar tegelijkertijd horen we KNAK. Haar rechterarm wordt direct passief. Oh nee, zou ze haar arm gebroken hebben ? We gaan het strand af om even aan te kijken of ze haar arm weer gaat gebruiken. Met de linkerhand houdt ze continu haar rechterarm vast. Meteen schiet ons door het hoofd: hoe zit het met de verzekering, hoe maken we in het portugees duidelijk wat er is gebeurd, wat is een goed ziekenhuis, en nog veel meer vragen. Alle medische spullen liggen in het hotel, het verzekeringsbewijs met noodnummer ook, onze credit card ligt ook in de kluis. Nee, hier zijn we dus niet goed op voorbereid.
Maar gelukkig hebben we onze superman Rodrigo, die ons het adres geeft van een goed ziekenhuis,
waar ze engels spreken.

Onderweg naar de taxi geven we Carmen nog even een ijsje, om haar schrik weg te nemen. Tot onze verbazing pakt ze het ijsje met haar rechterarm en eet het lekker op. We besluiten het even aan te kijken en blijven nog even op het strand. Carmen loopt weer lekker rond en beweegt zonder beperkingen. Gelukkig, waar de KNAK vandaan komt weten we nog steeds niet, maar Carmen heeft in ieder geval haar arm niet gebroken.

(4 okt) De derde dag: alleen door rio

We besluiten deze dag zelf een invulling te geven ondanks het genereuze aanbod van Rodrigo (die gewoonweg betaald wil worden). Smorgens zoeken we nog even de shop van de Havaianas, waar Marjon haar shoppingdrift niet kan beheersen. Met 5 paar lopen we de winkel uit. Ook boeken we meteen de tickets voor de bus die ons naar de boot brengt naar Ilha Grande. Dat betekend dat we om 4 uur op moeten staan, om de bus van 5.20 te halen, want de boot gaat maar 1 keer, en dat is om 8 uur. Afin, eerst maar eens het verschil ondervinden van de Copacobana (eigenlijk vergane glorie volgens de Brazilianen) en Ipanema. Met de taxi, maar onderweg loopt er een blonde dame met een poedel (daar zie je er ontzettend veel van) in haar armen loopt ze rechtstreeks op onze auto af, schopt onze auto en loopt direct weer weg. Rare meiden, die brazilianen. Ongedeerd gaan we verder, waarbij onze taxi chauffeur haar als “loco” bestempeld.

(3 okt) Dagje met Rodrigo op stap

Rodrigo leidt ons rond in het centrum, waar dus niemand (echt waar) niemand woont, maar alleen werkt. Na 9 uur is het daar gewoon een spookstad, niet wenselijk om daar rond te lopen in de meest criminele stad van de wereld. Carmen zit in de buggy en vind alles mooi en spannend. Geen onvertogen woord, en als we af en toe stoppen om even te rennen, houden we het tempo erin. Rio is een mix van de franse en portugese bouwstijl, hedendaags gecombineerd met hoge strakke torens. Het voelt meteen als thuis. Marjon wil hier wel wonen (jaja?).

Shoppen lijkt hier goedkoop, de prijzen zijn enorm laag. Maar schijn bedriegt. De inwoners van Rio betalen (bijna) alles op afbetaling, dus is de prijs meestal 3 of 4 keer hoger, dan op het kaartje staat. Reden: het salaris laat het niet toe om meteen nieuwe schoenen te kopen, dus betaal je in termijnen. De rente die hiervoor gerekend wordt is 8%. Per maand!!! Betaal je met creidt card dan wordt het er niet goedkoper op, want deze rekenen minimaal 11% per maand. De meest populaire credit card is .....C&A Credit card. Dat hebben die Brenninkmeijers goed gezien. Wat een land. Wanneer zal hier de kredietcrisis toeslaan.

Het centrum is adembenemend. Ook het net buiten het centrum gelegen St Teresa (echt een must) is fantastisch. Hier woonden vroeger de rijken, maar die zijn massaal naar de Copacobana verhuist. De panden zijn nog steeds mooi en het uitzicht is fabuleus. Als je nog wat centjes over hebt, hier je huis kopen.

Het standaard toeristen menu (Jezus beeld en Suikerbroodberg) laten we even aan ons voorbij gaan. We zoeken liever de pittoreske plaatsjes op, samen met Rodrigo.

Carmen is een gezellige reispartner, zij vindt alles goed en is het liefst bij ons. De buggy is echt een uitkomst. Als ze moe is kan ze erin zitten, maar ze kan ook lekker slapen terwijl wij doorstappen. Zij drink het liefst water, en af en toe een YoFruit en ze is helemaal happy. Het valt ons 100% mee, ze is echt een schat. Ook slaapt ze nu in een groot bed (de eerste nacht wel eruit gevallen), maar gaat zelfstandig slapen, terwijl wij nog kunnen blijven rommelen. Voor de zekerheid hebben we haar een naambandje gegeven, die zij ziet als armband en spontaan elke dag omdoet. Ook hebben we een rugdrager bij ons voor als we gaan wandelen, maar dat valt tegen hoe zwaar een kind van drie eigenlijk kan zijn. Het is echt voor nood en de wat langere moeilijk begaanbare wandelingen.
In de eerste paar dagen heeft zij, maar ook wij last van het tijdsverschil. Zo gaan we na 4 dagen nog steeds om 19 uur naar bed, en zijn we met zń allen om 5 uur weer wakker. De komende dagen proberen we dat patroon te doorbreken.

De verkiezingen

We zitten nog op ons nederlands schema, want we waren om 3 uur al klaar wakker, maar weten het te rekken tot 5.45. Het hotel Mar Palaca (in Copacobana) geeft ons een zeer goed ontbijtbuffet, waarna we even snel de Copacobana (misschien wel het meest beroemde strand van de wereld) oplopen. Totonze verrassing is de gehele weg eenrichting, terwijl het de avond daarvoor nog tweerichting was. Nu blijkt dat de kustlijn smorgens tussen 6 en 10 uur even eenrichting wordt gemaakt, zodat iedereen naar het centrum kan rijden. (Ook iets voor NL?). Uitkijken dus met oversteken. De kustlijn staat vol met vlaggen en posters van de verkiezing van de burgemeester en raad van Rio. Om wildplakken te voorkomen, moet er bij elke uiting een mannetje staan, zodat de stad nog aantrekkelijk blijft. Volgens ons gaat nummer 15 winnen, zeker nadat Leon even met de vlag gezwaaid heeft. Op tijd terug want om 10 uur komt onze adonis ons rondleiden in het centrum.