Rodrigo leidt ons rond in het centrum, waar dus niemand (echt waar) niemand woont, maar alleen werkt. Na 9 uur is het daar gewoon een spookstad, niet wenselijk om daar rond te lopen in de meest criminele stad van de wereld. Carmen zit in de buggy en vind alles mooi en spannend. Geen onvertogen woord, en als we af en toe stoppen om even te rennen, houden we het tempo erin. Rio is een mix van de franse en portugese bouwstijl, hedendaags gecombineerd met hoge strakke torens. Het voelt meteen als thuis. Marjon wil hier wel wonen (jaja?).
Shoppen lijkt hier goedkoop, de prijzen zijn enorm laag. Maar schijn bedriegt. De inwoners van Rio betalen (bijna) alles op afbetaling, dus is de prijs meestal 3 of 4 keer hoger, dan op het kaartje staat. Reden: het salaris laat het niet toe om meteen nieuwe schoenen te kopen, dus betaal je in termijnen. De rente die hiervoor gerekend wordt is 8%. Per maand!!! Betaal je met creidt card dan wordt het er niet goedkoper op, want deze rekenen minimaal 11% per maand. De meest populaire credit card is .....C&A Credit card. Dat hebben die Brenninkmeijers goed gezien. Wat een land. Wanneer zal hier de kredietcrisis toeslaan.
Het centrum is adembenemend. Ook het net buiten het centrum gelegen St Teresa (echt een must) is fantastisch. Hier woonden vroeger de rijken, maar die zijn massaal naar de Copacobana verhuist. De panden zijn nog steeds mooi en het uitzicht is fabuleus. Als je nog wat centjes over hebt, hier je huis kopen.
Het standaard toeristen menu (Jezus beeld en Suikerbroodberg) laten we even aan ons voorbij gaan. We zoeken liever de pittoreske plaatsjes op, samen met Rodrigo.
Carmen is een gezellige reispartner, zij vindt alles goed en is het liefst bij ons. De buggy is echt een uitkomst. Als ze moe is kan ze erin zitten, maar ze kan ook lekker slapen terwijl wij doorstappen. Zij drink het liefst water, en af en toe een YoFruit en ze is helemaal happy. Het valt ons 100% mee, ze is echt een schat. Ook slaapt ze nu in een groot bed (de eerste nacht wel eruit gevallen), maar gaat zelfstandig slapen, terwijl wij nog kunnen blijven rommelen. Voor de zekerheid hebben we haar een naambandje gegeven, die zij ziet als armband en spontaan elke dag omdoet. Ook hebben we een rugdrager bij ons voor als we gaan wandelen, maar dat valt tegen hoe zwaar een kind van drie eigenlijk kan zijn. Het is echt voor nood en de wat langere moeilijk begaanbare wandelingen.
In de eerste paar dagen heeft zij, maar ook wij last van het tijdsverschil. Zo gaan we na 4 dagen nog steeds om 19 uur naar bed, en zijn we met zń allen om 5 uur weer wakker. De komende dagen proberen we dat patroon te doorbreken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten