Ochtendgloren in patagonie

Mama kijk !

Oh daar is bassie ?

Schattig he

Carmen nog een keertje

Zoals verwacht is Carmen hier een attractie, vooral bij Leon in de rugdrager. “Que linda, que hermosa” horen we dan ook zo'n 10 keer per dag. En helemaal verrukt zijn ze dat Carmen een spaanse naam heeft.
Meestal slapen we in een hostal met een kamer met 2-persoonsbed en een stapelbed, waar Carmen slaapt. Bij ieder nieuw hostal eigend Carmen meteen haar bedje toe. Ze slaapt altijd in een groot bed (pas 2 keer uitgevallen). Omdat Yannick en Esmee bij ons thuis ook in een stapelbed slapen, moet ze altijd even vertellen dat Esmee boven slaapt en zij op plek van Yannick. Dat we steeds weer verkassen lijkt haar niet uit te maken, als ze maar zelf een beetje rond kan lopen. Dus kiezen we altijd een hostal met een tuin/patio of gemeenschappelijke ruimte uit.
We hebben niet veel speelgoed meegenomen, maar gelukkig is ze erg creatief geworden. Naast knippen en plakken, verzint ze zelf spelletjes. In het spaans praten bijvoorbeeld. Hele monologen in een onverstaanbare taal, gepaard met heftige armbewegingen. Of seerveerster spelen. En met stip op nummer 1, een voorstelling met zang en dans, inclusief handstand en applaus aan het einde.
In Buenos Aires heeft ze de draaimolen herontdekt( 1 pesos per rit, daar heeft de inflatie duidelijk niet toegeslagen). Daarnaast is ze dol op deuren open en dicht doen en heeft ze bijna een baan aangeboden gekregen bij een cafe als portier. Wist je trouwens dat alle speeltuinen in Argentinie hetzelfde zijn; met het hetzelfde ontwerp schommels en wipkip. Je merkt wel dat ze haar vriendjes mist, ze is steeds op zoek naar andere kindjes.
Van het reizen krijgt ze behoorlijk wat Paris Hilton-trekjes. Gaan we vandaag met het vliegtuig of de taxi? Wat wil je eten? “Naar het restaurant”.
Haar eetpatroon is weinig veranderd. Ze eet nog steeds niet veel, maar het vlees in Argentinie vindt ook Carmen top. Drinken doet ze heel wat beter. Terwijl ze thuis alleen diksap drinkt wil ze hier vooral water of een kopje thee. Zelfs bij 35 graden in de jungle vraagt ze om een “kopje thee”.

Wat wil Carmen ?

Carmen heeft na de speeltuinen van Buenos Aires het alleen maar over speeltuinen. In elk dorp gaan we dan ook (passief) op zoek, maar zowel in El Calafate als in El Chalten kunnen we geen speelplaats ontdekken. Ondertussen zeurt ze aan ons hoofd en dat gaat de hele dag tot ergernis van Leon, die alvast behang en plaksel heeft gekocht. Bij terugkomst in El Calafate boeken we een dagje extra bij in Buenos Aires om zondag (het is nu vrijdag) haar favoriete speeltuin te bezoeken. Vertel dat maar een kind van 3. Nou, nee dus. Onacceptabel. Het plaksel is niet sterk genoeg, dus vragen we bij onze host naar een speeltuin, en hij verwijst ons naar een overdekte ballenbak in het centrum van het dorp. We zijn gered, nog geen 10 minuten later komt de glimlach van Carmen terug op haar gezicht en speelt ze meer dan 2 uur in de speeltuin van haar dromen. Pffffffff.... Maar ja, als je de speeltuin weer verlaat dan begint het riedeltje weer van voren af aan. Bij elke vraag als: Wat wil je nu doen ? Wat wil je nu eten ? Wat wil je nu drinken ? Wil je nu knippen met Papa ? is het standaard antwoord....sssspeeeltuin.....

(29 okt) Sneeuw, veel, heel veel wind en ... sneeuw

Drie uur hobbelen in een bus langs de vele meren brengt ons naar het meest geisoleerde dorp van Argentinie; El Chalten. Gesitueerd aan de voet van de Andes gebergte is dit een dorp voor klimmers die de Fitz Roy willen beklimmen, ook wel de Vulkaan genoemd door de indianen die hier totaal zijn uitgeroeid. Bij aankomst waait het hier harder dan we ooit meegemaakt hebben, het sneeuwt in de bergen en de regen maakt ons nat en koud. Je komt hier om te wandelen in de bergen en je hebt geluk als je op het view point de Fitz Roy kan zien. Leon vraagt zich hardop af wat we in hemelsnaam hier moeten doen met een kind van 3 (met 1 windstoot kan je haar 500 meter verder weer opvangen!) De eerstvolgende bus over twee uur lijkt hem de beste optie. Nadat Marjon het dorp in haar armen sluit zit er niks anders op dan te blijven en de volgende dag de bergen in te trekken. Als we smorgens wakker worden waait en regent het nog harder. De relatie wordt nu echt getest. We blijven want na sneeuw komt zonneschijn volgens een local. Nog geen uur later trekken we erop uit want de zon breekt door en gaan we met kind in rugdrager (bij Leon natuurlijk) op stap. Het is niet zomaar een wandelingetje, maar een van de HC (erecategorie volgens de Tour de France). Maar de natuur maakt veel goed. Zuchtend en steunend komen we na twee uur bij het viewpoint. De Fitz Roy is deels in de woken maar wel zien we de gletsjer. Ondertussen hebben we in twee uur de vier seizoenen al meegemaakt. Zon, regen, wind (veel wind), sneeuw en opnieuw zon. Al het gezeul van de afgelopen vier weken met alle winterkleding komt nu goed van pas, maar wordt om de haverklap aan en uitgetrokken om de hitte of de kou te weerstaan. Carmen vermaakt zich prima en is trots als ze ook een stukje zelf mag klimmen, en we kijken naar de condors die overvliegen, de extreem grote hazen in dit gebied, de poema's en luisteren naar de alom bekende argentijnse windrupsen (is Leon op afgestudeerd). Opvallend..(jaja).. zijn wij de enige die met een kind door het gebergte lopen, we zijn een attractie, want bijna elke andere wandelaar neemt ons gevraagd of ongevraagd op de foto. Leon begrijpt dit wel en verlangt na dit waanzinnig avontuur naar het beste zelf gebrouwen biertje van de lokale kroeg, die hij de avond vantevoren bezocht had. Hoe laat gaat de bus ?

(fotos volgen snel)