Vanuit El Chalten zijn we weer teruggekeerd naar El Calafate. We hebben hetzelfde hostel genomen, want dat beviel ons wel. Gerardo en Eduardo runnen het hostel sinds mei dit jaar. Vader en zoon die eerst de beste pizzeria hadden in El Calafate. Dat merken we ook wel als we bij terugkomst binnen 10 minuten een heerlijke pizza krijgen voorgeschoteld. Een heerlijk hostel in een leuke plaats. Carmen is hier gewend en Eduardo (vader van Gerardo) is fan van haar. Tot twee keer toe krijgt ze een kadootje, maar Carmen vind hem een vieze oude stinkerd. Het wordt dus niet beloond met een kus. Carmen is inmiddels een bekende in het dorp, want op straat horen we tot twee keer toe haar naam. Eerst van Eduardo, maar ook van een serveerster in een pub waar we een paar dagen eerder waren. Ook het inmiddels gevonden overdekte speelparadijs in El Calafate wordt ze de tweede keer met open armen ontvangen door het vriendelijke personeel. Dit is toch wel een beetje een paradijsje met zeer vriendelijke mensen en een fantastische omgeving.
Aangezien Carmen graag naar haar speeltuin wil besluiten we onze vlucht naar Salta op te knippen in een dagje Buenos Aires, in onze wijk toekomstige woonwijk Palermo Viejo, om de volgende dag door te reizen naar Salta. Dit kan niet misgaan, wij naar onze populaire wijk, Carmen naar haar populaire speeltuin. Marjon kan nog even winkelen terwijl papa rondbanjert met dochterlief. De vlucht gaat soepel, maar de taxi chauffeur in BA is een oplichter. Hij rommelt met de meter. Als wij er naar vragen, dan weet hij natuurlijk van niks. Wat kan je doen? Het hostel is midden in de wijk Palermo Viejo, dus dat moet wel goed zijn. Maar nee hoor, eerst moeten we een trap nemen naar de eerste verdieping, waar een ongeinteresseerde man ons negeert. Hij geeft ons de sleutel, nog een trap hoger. Leon is het nu al zat (we hebben meer dan 60 kilo bagage). De kamer is een triple room, maar is aftanser dan menig inwoner in de armste wijk van BA. Het hele hostel is aftans, de kamer meet 3 bij 2,50 waarin een los bed en een stapelbed ingekropt zijn, zonder raam. Oh, dan vergeet ik de badkamer nog, die in dezelfde afmetingen is geborgen. Je moet in de WC staan (echt waar, in de wc!) om te kunnen douchen. Onze tweede kennismaking met BA is een stuk minder plesant. Dan worden we ook nog overvallen door onze buurman die eventjes in onze kamer wil kijken. Waarom ? Leon sommeert alle waardevolle spullen mee te nemen als we de wijk ingaan. Dit is niet kosjer. Gespannen verlaten we het hostel om direct naar de speeltuin te gaan, te winkelen en aan het eind van de dag eten we in een vegetarisch restaurant gerunt door de Harah Krisna. Met lood in onze schoenen gaan we terug naar het hostel, hopend dat er nog wat in de kamer staat. Bij aankomst rennen we meteen naar boven...en alles is nog aanwezig. Wat een stress, en dat tijdens je vakantie. Leon slaapt met Carmen in 1 bed van 70 cm breed (niemand durft boven te slapen) en Marjon heeft de luxe van 1 bed. De volgende ochtend vertrekken we snel naar Salta, met 1 voorwaarde, het volgende hostel moet luxe zijn. Dit nooit meer.
Aangezien Carmen graag naar haar speeltuin wil besluiten we onze vlucht naar Salta op te knippen in een dagje Buenos Aires, in onze wijk toekomstige woonwijk Palermo Viejo, om de volgende dag door te reizen naar Salta. Dit kan niet misgaan, wij naar onze populaire wijk, Carmen naar haar populaire speeltuin. Marjon kan nog even winkelen terwijl papa rondbanjert met dochterlief. De vlucht gaat soepel, maar de taxi chauffeur in BA is een oplichter. Hij rommelt met de meter. Als wij er naar vragen, dan weet hij natuurlijk van niks. Wat kan je doen? Het hostel is midden in de wijk Palermo Viejo, dus dat moet wel goed zijn. Maar nee hoor, eerst moeten we een trap nemen naar de eerste verdieping, waar een ongeinteresseerde man ons negeert. Hij geeft ons de sleutel, nog een trap hoger. Leon is het nu al zat (we hebben meer dan 60 kilo bagage). De kamer is een triple room, maar is aftanser dan menig inwoner in de armste wijk van BA. Het hele hostel is aftans, de kamer meet 3 bij 2,50 waarin een los bed en een stapelbed ingekropt zijn, zonder raam. Oh, dan vergeet ik de badkamer nog, die in dezelfde afmetingen is geborgen. Je moet in de WC staan (echt waar, in de wc!) om te kunnen douchen. Onze tweede kennismaking met BA is een stuk minder plesant. Dan worden we ook nog overvallen door onze buurman die eventjes in onze kamer wil kijken. Waarom ? Leon sommeert alle waardevolle spullen mee te nemen als we de wijk ingaan. Dit is niet kosjer. Gespannen verlaten we het hostel om direct naar de speeltuin te gaan, te winkelen en aan het eind van de dag eten we in een vegetarisch restaurant gerunt door de Harah Krisna. Met lood in onze schoenen gaan we terug naar het hostel, hopend dat er nog wat in de kamer staat. Bij aankomst rennen we meteen naar boven...en alles is nog aanwezig. Wat een stress, en dat tijdens je vakantie. Leon slaapt met Carmen in 1 bed van 70 cm breed (niemand durft boven te slapen) en Marjon heeft de luxe van 1 bed. De volgende ochtend vertrekken we snel naar Salta, met 1 voorwaarde, het volgende hostel moet luxe zijn. Dit nooit meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten