Vandaag staat een barre tocht op het programma. Met de auto gaan we op stap vanuit Tilcara naar Salta, maar nu via de route in het Andes gebergte, via de Salinas Grandes (grote zoutmeren). Deze route is heftig en wordt alleen gedaan door wat trucks en de meest heldhaftige toeristen, omdat je door het hooggebergte reist en dan op een vlakte terechtkomt waar je kennis kan maken met het zoutmeren. We klimmen steeds verder omhoog, tot we de 4000 meter bereiken. In Salta had Leon 3 pakjes cocabladeren ingeslagen, het kauwen ervan helpt tegen hoogteziekte. We hebben het geprobeerd, maar we werden al bij de eerste kauw misselijk. Wat een smerig spul. Gelukkig hebben we geen last van de hoogte, ook Carmen niet. Ook dit gebied is volledig verlaten waar niet veel argentijnen zich vestigen. Maar midden op een plek waar je niemand verwacht worden we opgevangen door een typische Argentijnse moeder met haar twee kinderen. Met een halfhoog muurtje beschermen zij zich tegen de wind en de eventueel opkomende kou. Hier wachten zij op de enkele toeristen, om hun zelfgemaakte ingegraveerde stenen te verkopen, zodat zij zich in eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Natuurlijk kopen wij ook enkele stenen, al is het alleen maar voor onze kinderen, zodat deze bijzondere cultuur gehandhaafd kan blijven. Onze reis voert vanaf nu verder over kiezelstenen, en duurt dan nog minimaal zes uur. Dat wordt hobbelen op een weg waar je echt heel weinig mensen tegenkomt, alleen maar lama's, schapen, koeien en wat wilde paarden. Hopen dat we maar geen pech krijgen met onze auto, want dat komt je dan duur te staan. Ons doel is terugkeer naar Salta, maar niet zonder dat we op de zoutvlakte zijn geweest. Om deze te bereiken wijken we van onze route af (de gebruikelijke route). Met zweet in de bilnaad, want als je de weg kwijt bent, wat dan? En ja hoor het lukt ons om met de auto over de zoutvlakten te rijden en de zoutwinning van dichtbij te zien. Wat overweldigend, de natuur, de bergen, maar vooral het zout. Dit is een van de hoogtepunten van onze reis. Daarna vervolgen we de route, verdwalen nog een keer, maar nadat Leon zijn eigen Parijs-Dakar heeft gereden komen we binnen 8 uur na vertrek aan in Salta. Leon is erg trots dat hij deze rit, waar normaal 10 uur voor staat heeft vervolbracht in maar 8 uur. Hij kijkt ook uit naar de volgende editie van Parijs-Dakar, die zal plaatsvinden in Zuid-Amerika, dus ook in dit gebied. Maar wij doen dat met een eenvoudige VW Gol en hebben geen vrachtwagen die ons volgt met monteurs. Onze organen door de war (van al dat hobbelen) zetten we onze auto in een parkeergarage naast onze hostel. Tevreden gaan we naar bed, na het eten van enkele panchito's.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten