(15 okt) Carmen dagje

Vandaag weer een Carmendagje in onze Pousada RioSelva; zwemmen in het zwembad, speelgoed kwijtraken (onze Loco is nu incompleet), spelen met de spulletjes in de kamer, even naar het dorp Mate drinken, sandwiches halen om thuis op te eten, powernap van 14 tot 16 uur, om daarna lekker te gaan knippen met de schaar, opnieuw zwemmen en dan nog even een hapje eten en naar bed.
Nog bedankt voor de tip van oma Haijtink. Om Carmen goed tegen de zon te beschermen adviseerde ze ons (volgens Leon naar Pokon ruikende) P20 (schijnt iedereen al te kennen behalve wij). Het is echt superspul, 1 keer smeren en onze blanke dochter (ze lijkt wel een albino zo wit) kan de gehele dag zonder problemen de zon doorstaan. Handig voor ouders die zonder stress de zonnige dagen wil doorkomen.

Boommandjes

Ook opvallend is het reclyclingsysteem in het noordoosten van Argentinie. Als je over de brede straten loopt van het dorpje Puerto Iguazu, waar je nog verbaasd wordt met de types autoś die hier wel gewoon nog rond rijden (Fiat 500 is niet zo bijzonder, maar Ford Granada of nog oudere modellen van Ford en Fiat en Renault van voor de geboortedatum van Leon) zie je ook van die aparte “boommandjes”. Deze mandjes staan voor ieder huis en staan op een paaltje, met daarboven een supermarktmandje op gemonteerd waar je je dagelijkse vuilnis in dropt. Dus als je lekker denkt te wandelen (doet overigens geen enkele argentijn met 40 plus graden) dan kan je bij elk huis ruiken wat ze hebben gegeten. Het is ook een sociale plaats voor het gezin, want soms zie je de gehele familie lekker een Mate te drinken rondom hun boommandje. Wat een traditie! Ben benieuwd wanneer Dikke van Dale dit woord gaat opnemen als officieel nederlands woord: boommandje. Ik heb begrepen dat als het woord 1000 keer terugkomt in de nederlandse taal, dat het het jaar daarop wordt opgenomen. Ik zeg dus: boommandje. Zegt het voort.

De nieuwste rage in Argentinie: Mate

We hebben Brazilie achtergelaten en zijn nu dus in Argentinie belandt. En zoals ieder land, heeft ook Argentinie zijn unieke eigenaardigheden die meteen opvallen. Op het Iguazu park van Argentinie zie je volksstammen rondlopen met een metalen beker, een metalen rietje met daarin een paar eetlepels Mate (groene kruiden die van een speciale boom komen) in de ene hand en een veels te grote thermofles (XXL) in de andere hand. De eerste reactie die je hebt: je bent nog niet goed bij je hoofd om de gehele dag (het is daar wel 35 plus) met een belachelijk zware thermoskan rond te lopen met alleen heet water ? Sterker nog, er zijn wel duizend verschillende thermoskannen, evenzovele metalen/houten bekers/rietjes en allerlei verschillende soorten mate-smaken. Is dit een rage ? In het dorp begint het echt op te vallen, de meest stoere binken lopen pronkend met hun thermoskannetje in de rondte, en slaan de meest mooie vrouwen aan de haak. Heineken, ik zou maar oppassen, want als dit overslaat naar Amsterdam, dan kan je fabrieken sluiten. Ik zie het al helemaal voor mij, de Bijenkorf een aparte afdeling, speciale uitvoeringen van thermoskannen gedesigned door oa Patty Harpenau (daar is ze weer). Maar het hoogtepunt wordt wel dat je naar keuze een Thermoskan kan kiezen, bij aanschaf van een mobiel internetabonnement. (note van Marjon: af te toe slaat het marketingbrein van Leon weer even op hol; hij kan het (nog) niet laten).

(14 okt) Puerto Iguazu (de argentijnse kant)

Het zijn natuurlijk dezelfde watervallen als de braziliaanse zijde, maar hier heeft het Disney gevoel echt toegeslagen, met treintjes, te groot uitgevallen rubberbootjes, overveilige jungle safaries, shopjes met veels te dure Iguazu accessoires, en alleen maar geplaveide paden zodat de baby's van 8 maanden tot oma's van 88 jaar het park kunnen bezoeken. Maar de watervalletjes zijn vanaf hier nog mooier, en intenser (je kan ze nu aanraken ipv alleen bekijken aan de braziliaanse kant). Ook Leon neemt zo een rubberbootje om (a la Disney) je extreem nat te laten worden door dit natuurgeweld door de watervallen in te varen. Supergaaf. Marjon kan er geen genoeg van krijgen en wil alle wandelpaden af om het allemaal te kunnen bekijken. Leon en Carmen haken af, want na 7 uur in het park rondgeslenterd te hebben, willen wij vooral lekker zitten en eten.

(13 okt) Chillen of Gillen in Hostel Natura

Carmen heeft ook haar momenten nodig, dus vanaf nu noemen we dat Carmen dagjes. Dagjes waar we op zoek gaan naar een speeltuin, grasveld of even de tijd nemen om met haar te spelen of te zwemmen. Ook wel de kwalitatieve uurtjes genoemd. Of in dit geval de kwalitatieve dagen, want ook daarvoor hebben we dit moment gekozen om optimaal te genieten van deze peuterpubertijd. Je moet het maar leuk vinden, want Carmen probeert ons nu echt uit wat wel en vooral niet kan. Op alles zegt ze nu standaard nee, behalve op het woord ijs en zwemmen. (voor het thuisfront: Carmen lijkt lief en kan ook lief zijn, maar bij een vertrouwde omgeving bij papa en mama is zij toch echt ook anders) Nou dacht Leon als ervaren vader dat hij dit nu wel aankon, maar de tijd met Esmee toen zij 4 was komt direct bovendrijven. Zij was een draakje, een dominante peuterpuber die ondraaglijk, onhandelbaar en ontoegankelijk was. Oh nee, niet weer die periode. Gelukkig hebben we tegenwoordig internet met een schat aan waardevolle tips om te overleven in deze periode, indertijd (ahum) had je alleen het boek van Doctor Spock. Zo proberen we toch een beetje te chillen met z'n drie, maar het blijft een uitdaging.
Voor het eerst slapen we in een hostel, midden in de outback; Hostel Natura.Veel ruimte, een zwembad, een poel, een heerlijk restaurant (tante kookt hier de hele dag door) gerund door twee dertigers uit het lokale dorp. Carmen geniet ook van de natuur, de poesjes, de vuurvliegjes, de hondjes wat minder en ze vangt een vlieg! Er is veel vertier als darten, kaarten, dvd's, voetbaltafel, biljarttafel, heerlijke hangmatten, een boomschommel en vooral veel vrij uitzicht en heel veel rust. En dat voor maar 35 R$ ( een tientje) per persoon per nacht. Als je daar toch moet slapen, dan is dit zeker een aanrader.

(12 okt) National Parc de Iguacu (de braziliaanse kant)

De watervallen van Iguacu zijn sinds 1984 beschermd door Unesco en is minder bekend dan de Niagara watervallen, maar wel veel hoger (72 meter om een schamele 47 meter). De watervallen liggen ingeklemd tussen Brazilie, Paraguay en Argentinie. Ook hier is de film The Mission opgenomen met Robert de Niro in de hoofdrol. Genoeg historische feiten, nu naar de watervalletjes zelf.
Carmen zat achterin de rugdrager om maar liefts 275 watervallen te gaan bekijken. Nou dat wordt dus een lange zit. De watervallen vormen de grens tussen Brazilie en Argentinie. Vanaf de Braziliaanse kant heb je een mooi overzicht van het hele scale aan watervallen. Bij de eerste waterval waren we al overdonderd, waarna er nog meer bleken te zijn, met als toetje de “duivelskloof”. Hier stort het water naar beneden en door de zon ontstaat er een enorme regenboog. Heel bijzonder. Verder is het park een soort Efteling aangelegenheid, maar dan zonder lange wachtrijen. Er is maar een woord voor als je er bent: adembenemend. Overmorgen op naar de Argentijnse kant, waar je nog dichter en op de watervallen kan kijken. Ik zou zeggen: bekijk de foto's en boek vandaag nog, want het is echt afschuwelijk indrukwekkend wat de natuur kan doen.

(11 okt) Carmen jarig

Haar verjaardag hadden we al vlak voor onze vakantie gevierd, dus we hebben er niks aan gedaan. Deze dag liet de zon zich van zijn beste kant zien, maar wij hadden al besloten met de bus naar Sao Paolo te vertrekken om direct door te vliegen naar de meest aansprekende natuurwonders van de wereld: National Parc de Iguacu. Om daar te komen vraagt dat ontzettend veel flexibiliteit van onze dochter. Hieronder een samenvatting van onze reis. Tot 12 uur vrij spelen in de speeltuin van Paraty, omkleden om om 13 uur te voet naar het busstation te gaan. Om 13.40 in de bus naar Sao Paolo (rit van ruim 6 uur), overstappen in taxi die ons hotel niet kan vinden, om 21 uur naar bed om om 5 uur weer op te staan, met hotelbusje naar vliegveld, inchecken, met bus naar vliegtuig, landen om 09.30 in Foz de Iguassu, met taxi naar hostel, om direct na een korte duik in het zwembad naar de lokale gratis bus die ons naar de grote weg brengt (noot: de bus rijdt alleen dat zandpad (2km heen en terug). De buschauffeur wordt eigelijk geleefd door de lokale kinderen die beslag leggen op zijn bus, zowel tijdens het wachten als tijdens het rijden. Het lijkt net of dat zijn enige bestaansrecht nog is en dat hij zijn rol gelaten accepteert), om daarna over te stappen in reguliere bus, waarna we bij aankomst van het National Parc overstappen in de bus naar de watervallen. Maar we waren er wel om 14 uur op 12 oktober. Das pas een leuk verjaardagscadeau. Het enige positieve eraan is dat zij geen moment heeft gepiept, en dat we met de TAM (vliegtuigmaatschappij) behandeld werden met egards, die zijn weerga niet kent (met kinderen reizen blijft zijn voordelen houden). Zo werden we vanaf de vertrekhal met een speciaal busje helemaal alleen voor ons (niet opgekropt in de “volks”bus) naar het vliegtuig gereden, waar we pas mochten uitstappen als het vliegtuig helemaal vol was, en met begeleiding en paraplu werden we direct het vliegtuig in geloodst. Ik hoop maar dat Carmen geen “Hilton trekjes” gaat krijgen.