(11 okt) Carmen jarig

Haar verjaardag hadden we al vlak voor onze vakantie gevierd, dus we hebben er niks aan gedaan. Deze dag liet de zon zich van zijn beste kant zien, maar wij hadden al besloten met de bus naar Sao Paolo te vertrekken om direct door te vliegen naar de meest aansprekende natuurwonders van de wereld: National Parc de Iguacu. Om daar te komen vraagt dat ontzettend veel flexibiliteit van onze dochter. Hieronder een samenvatting van onze reis. Tot 12 uur vrij spelen in de speeltuin van Paraty, omkleden om om 13 uur te voet naar het busstation te gaan. Om 13.40 in de bus naar Sao Paolo (rit van ruim 6 uur), overstappen in taxi die ons hotel niet kan vinden, om 21 uur naar bed om om 5 uur weer op te staan, met hotelbusje naar vliegveld, inchecken, met bus naar vliegtuig, landen om 09.30 in Foz de Iguassu, met taxi naar hostel, om direct na een korte duik in het zwembad naar de lokale gratis bus die ons naar de grote weg brengt (noot: de bus rijdt alleen dat zandpad (2km heen en terug). De buschauffeur wordt eigelijk geleefd door de lokale kinderen die beslag leggen op zijn bus, zowel tijdens het wachten als tijdens het rijden. Het lijkt net of dat zijn enige bestaansrecht nog is en dat hij zijn rol gelaten accepteert), om daarna over te stappen in reguliere bus, waarna we bij aankomst van het National Parc overstappen in de bus naar de watervallen. Maar we waren er wel om 14 uur op 12 oktober. Das pas een leuk verjaardagscadeau. Het enige positieve eraan is dat zij geen moment heeft gepiept, en dat we met de TAM (vliegtuigmaatschappij) behandeld werden met egards, die zijn weerga niet kent (met kinderen reizen blijft zijn voordelen houden). Zo werden we vanaf de vertrekhal met een speciaal busje helemaal alleen voor ons (niet opgekropt in de “volks”bus) naar het vliegtuig gereden, waar we pas mochten uitstappen als het vliegtuig helemaal vol was, en met begeleiding en paraplu werden we direct het vliegtuig in geloodst. Ik hoop maar dat Carmen geen “Hilton trekjes” gaat krijgen.

Alles is te commercialiseren

In Paraty (centrum weliswaar) zijn zelfs de straatnaambordjes verpatst aan derden. In dit geval heeft MasterCard zijn marketingafdeling aan het werk gezet. Het mag dan ook wel, want VISA is kaart nummer 1 in Brazilie. Geen gek idee voor de gemeente Amsterdam, om toch zo de Noord-Zuid lijn te kunnen blijven financieren. Hmmmm...

Doe dat maar na ? (filmpje)

Tijdens onze jungle avontuur kwamen we in de middag terecht bij een watervalletje met (toevallig) een paar jongens die (ondanks het verbod, speciaal neergezet voor ons”de toeristen”) aan het surfen waren over de gladde stenen van de waterval. Kijk en huiver. Waar was Leon eigenlijk ?

Carmen ontdekt de natuur

Tijdens onze Jeep Adventure komen we erachter dat Carmen echt een stadsmeid is. Ze is onbekend met de natuur, maar is zeer nieuwsgierig hoe alles werkt en wil alles zelf doen. Zo ontdekt ze een nest met vogels, ziet ze apen van boom tot boom springen, eet ze een soort mini tomaatjes uit een struik, voelt ze aan bladeren van een plantje dat zijn bladeren sluit bij aanraking, knijpt ze in zaadballetjes die dan veranderen van vorm, maar wil vooral zelf klauteren. En dan knijpt Leon hem, want over de gladde rotsen over een waterval lopen is niet zonder gevaar, maar probeer een kind midden in de Peuterpubertijd maar eens te beteugelen (ze zit midden in de NEE fase). Dat valt niet mee, en we nemen eigenlijk onverantwoorde risico's, en Leon vraagt zich af waarom we dit eigenlijk allemaal doen terwijl je bij de Flevohof (vroeger dan) op een veilige manier naar een stapel eigenheimers kon kijken.

(10 okt) De Jeep adventure

Ondanks het slechte weer hebben we besloten te wachten tot het echt droog is, om wat te kunnen doen. De volgende dag is het raak. Het regent niet, maar de zon schijnt ook niet (we hebben nog nooit zoveel over het weer gepraat en geklaagd). Tijd voor een Jeep Adventure. Voor nog geen 50 R$ pp gaan we gehele dag op stap in een stoere Land Rover met een amerikaans en braziliaans stel. Eindelijk weer wat activiteit. Grant, de amerikaan woont al 2,5 jaar in Rio, zijn vrouw is 4 maanden geleden ook gekomen. Ze moest eerst haar dochter het huis uit werken. Onze gids Bueno ( je verzint het niet) was lang van stof (in het portugees) en in een zin klaar in het engels (je kent dat wel: hij lult vijf minuten in een voor ons onbekende taal, en de tolk is in 10 seconden klaar). Grant zorgde voor de betere vertalingen.
De dag bestond uit het bezoeken van de jungle met mooie planten en vogels, een waterval, een middeleeuwse boerderij, lunchen in de jungle (jaja), nog een waterval, een distillerie van Cachaca (het ingredient van Caipairinha) en een bezoek aan een Bromelia kwekerij (een soort intratuin). En dat tussendoor verweven met rijden in de Land Rover door de jungle. Ondanks onze bedenkingen was de dag zeer geslaagd.

(9 okt) Paraty met de regen.....

We worden vandaag pas om 6.30 wakker! En het regent...........pfff het wordt nu wel heeel eentonig. Waar is het Brazilie met de mooie stranden en lekkere samba muziek? Opnieuw maar Paraty ontdekken, waar overigens met regen slechts drie toeristen komen en dat zijn wij! Er is echt niks te beleven zonder zon (komen we later achter). Inmiddels zijn we bekenden geworden bij de plaatselijke kroeg, waar Carmen opnieuw de harten weet te veroveren van het personeel. s'avonds besluiten we uit te gaan eten (interssant he) in volgens ons een van de betere en gezellige restaurants van Paraty en met gratis wifi (we hebben echt alle kaarten van alle restaurants bekeken).

(8 0kt) Busreis naar Paraty

En het regent weer/nog steeds. We nemen de boot naar Angra dos Reis. Een stadje met kleurige huisjes tegen de berg. Daar vinden we de bus naar Paraty (2 uur). De route gaat langs de kust (de Costa Verde) nog wat meer naar het zuiden. De uitzichten zijn er prachtig, maar het begint steeds harder te regenen totdat we niets meer zien. Hmmm Costa Verde, het is hier niet voor niets zo groen. Dat had de Lonely Planet er niet bij verteld. In Paraty nemen we een pousada dichtbij het busstation. De straten van het stadje bestaan uit grote stenen. Nu weten we weer waarom reizen met een rugzak ookalweer zo handig is. Wij zwoegen met twee roltassen; heel handig op asfalt, dat wel.
Pousada Marendez is volgens de LP heel huiselijk. Nou ik heb nog nooit z'on kille ontbijt zaal gezien. Verder oke. Het is trouwens niet goedkoop in Brasil. Voor een biertje betaal je ook gewoon 2 euro en de pousada's z'on 30 euro per nacht.
In de regen verkennen we het stadje. Gekleed in ons meest charmante outfit; Carmen in haar Jip en Janneke regenjasje en laarsjes, Marjon in een oversized witte regenjas en Leon in z'on fout plasticje. Het stadje is werkelijk te schattig. Mooie witte straatjes en lieve kerkjes. Het staat ook genomineerd voor de Unesco werelderfgoedlijst. En terecht.