(11 okt) Carmen jarig

Haar verjaardag hadden we al vlak voor onze vakantie gevierd, dus we hebben er niks aan gedaan. Deze dag liet de zon zich van zijn beste kant zien, maar wij hadden al besloten met de bus naar Sao Paolo te vertrekken om direct door te vliegen naar de meest aansprekende natuurwonders van de wereld: National Parc de Iguacu. Om daar te komen vraagt dat ontzettend veel flexibiliteit van onze dochter. Hieronder een samenvatting van onze reis. Tot 12 uur vrij spelen in de speeltuin van Paraty, omkleden om om 13 uur te voet naar het busstation te gaan. Om 13.40 in de bus naar Sao Paolo (rit van ruim 6 uur), overstappen in taxi die ons hotel niet kan vinden, om 21 uur naar bed om om 5 uur weer op te staan, met hotelbusje naar vliegveld, inchecken, met bus naar vliegtuig, landen om 09.30 in Foz de Iguassu, met taxi naar hostel, om direct na een korte duik in het zwembad naar de lokale gratis bus die ons naar de grote weg brengt (noot: de bus rijdt alleen dat zandpad (2km heen en terug). De buschauffeur wordt eigelijk geleefd door de lokale kinderen die beslag leggen op zijn bus, zowel tijdens het wachten als tijdens het rijden. Het lijkt net of dat zijn enige bestaansrecht nog is en dat hij zijn rol gelaten accepteert), om daarna over te stappen in reguliere bus, waarna we bij aankomst van het National Parc overstappen in de bus naar de watervallen. Maar we waren er wel om 14 uur op 12 oktober. Das pas een leuk verjaardagscadeau. Het enige positieve eraan is dat zij geen moment heeft gepiept, en dat we met de TAM (vliegtuigmaatschappij) behandeld werden met egards, die zijn weerga niet kent (met kinderen reizen blijft zijn voordelen houden). Zo werden we vanaf de vertrekhal met een speciaal busje helemaal alleen voor ons (niet opgekropt in de “volks”bus) naar het vliegtuig gereden, waar we pas mochten uitstappen als het vliegtuig helemaal vol was, en met begeleiding en paraplu werden we direct het vliegtuig in geloodst. Ik hoop maar dat Carmen geen “Hilton trekjes” gaat krijgen.