Braziliaans portugees in 30 seconden

In Brazilie is het heel eenvoudig communiceren. Wat er ook gebeurt, je doet je duim omhoog of in extreme gevallen twee duimen tegelijkertijd. Dus heb je iets voor elkaar gekregen, de duim omhoog. Loopt iemand je in de weg, de duim omhoog. En ga zo maar door. Als je dit samen laat vallen met het woord “Obrigado” dan heb je de gehele taal onder de knie.

Piraten en boeven

Ilha Grande is een klein eiland in de Atlantische Oceaan zo een 100 km onder Rio de Janeiro. Tot 30 jaar geleden was het nog geen toeristische attractie, maar nu des te meer. In hoogtijdagen komen hier per dag 1000-den toeristen aan, soms voor 1 dag of een weekend, en soms voor een paar dagen. Dat was vroeger wel anders. Ilha Grande was een uitvalsplaats voor piraten ( we gaan nog schatzoeken met Carmen), en daarna een belangrijke gevangenis voor de echte criminelen van Brazilie. Nu merk je daar helemaal niks van. De inwoners zijn ontzettend aardig en helpen je bij het minste of geringste. Het enige stadje van het eiland ligt in een mooie baai met het oerwoud erachter. We gaan slapen in Pousada van Pilleil, waar we voor 65 reaal (26 euro) een volwaardige familiekamer krijgen op de begane grond met een tuin erachter. Ideaal voor onze kleine. Het eiland heeft slechts drie autos (politie, brandweer en vuilniswagen) en is daardoor supertranquillo. Het is bewolkt en we zijn nog steeds aan het wennen aan het ritmo, dus we houden deze dag ook lekker tranquillo.

(5 okt) De reis naar Ilha Grande

Zoals eerder vermeld was dat erg vroeg opstaan om onze bus te halen. Voor het eerst ging de wekker, Carmen was direct klaarwakker. Snel de spullen pakken en de sleutel inleveren, zodat we met een taxi naar het busstation konden gaan. De receptionist spreekt ons nog even moed in. Het is daar heel gevaarlijk, het is vlakbij een Favela waar veel boefjes zijn. Pas heel goed op je spullen, zeker op dit tijdstip (vijf uur in de ochtend). Nou Marjon was van slag en had de angst in haar ogen. Leon had vooraf zijn bedenkingen over het criminele Rio, maar nu was hij wat rustiger. In de taximaken we ons plan. Betalen doen we in de taxi, niet erbuiten, dan eerst Marjon eruit met het belangrijkste rugzakje, dan Carmen, Carmen in de rugdrager bij Leon, dan tas 1 die Marjon vastpakt en dan tas 2 die leon vastpakt. Leg dat je taxichauffeur nu maar uit. (Opmerking Leon: waar is Rodrigo, de held (op sokken)). Op het station zagen we meteen politie, maar Marjon zag alleen maar rovers uit de favela. De bus was er nog niet, dus het waren 10 spannende minuten.

De banken werken niet mee

Ondanks dat onze banken (voor wat het nog waard is) geen problemen zien bij het pinnen van geld, hadden wij degelijk problemen om geld uit de muur te trekken. Banco real (ABN AMRO) is onmogelijk, hetzelfde geld voor de braziliaanse banken. Blijft niet veel over. HSBC (recent ook in problemen) gaf niks uit, alleen Citibank wilde een keer meewerken. Voor ons best lastig als je net naar een tropisch eiland vertrekt, waar geen pin is. Gelukkig hebben we nog wat cash (Euro en Dollar) bij ons in geval van nood. Het zal toch niet zo zijn dat er iemand is die geen waardevast geld accepteerd, dus we nemen de gok.

Vreetschuur

Savonds besluiten we uit te gaan eten (nou ja het was 5 uur) bij een churrascaria. Je betaald een bedrag voor het eten en kan dan onbeperkt vlees eten in combinatie met wat salades, sushi's en groenten. Nou dat hebben we geweten. Het is gewoon een verschrikkelijke vreetschuur, waarbij de obers continu langslopen met spiezen vlees, waarbij ze continu vragen of je nog meer wil. Je kan het tempo niet bijbenen, maar je denkt ik moet dooreten want dat hoort zo. Het vlees is overigens heerlijk, maar vraag ons niet welk vlees het lekkerst was, want ons portugees laat ier ons echt in steek. De obers zijn er speciaal voor opgeleid om vooral veel eromheen te verkopen. Je glas is nog niet leeg of ze vragen of je nog meer wilt. Sidedishes worden je continu aangeboden. Al met al, zo werkt dat met deze formules, denk je goedkoop te eten, maar wordt je overvallen en mag je alsnog een behoorlijke prijs betalen voor het eten. Carmen vond het fantastisch, en heeft voor haar doen veel gegeten.

Middagje op het strand of naar het ziekenhuis ?

Ipanema
Dit strand is smaller dan die van Copa, maar het meest opvallende is dat het hier vele malen drukker, dus leuker is. Het strand ligt helemaal vol, en je kan de gehele dag je laten vermaken door voetvolleybal, handbal, volleybal wedstrijden van zeer gebruinde en (opvallend) goed getrainde lichamen.

We settelen ons op het hete strand, waar Carmen in eerste instantie lekker begint te spelen, maar steeds vervelender wordt. Leon pakt haar op, maar tegelijkertijd horen we KNAK. Haar rechterarm wordt direct passief. Oh nee, zou ze haar arm gebroken hebben ? We gaan het strand af om even aan te kijken of ze haar arm weer gaat gebruiken. Met de linkerhand houdt ze continu haar rechterarm vast. Meteen schiet ons door het hoofd: hoe zit het met de verzekering, hoe maken we in het portugees duidelijk wat er is gebeurd, wat is een goed ziekenhuis, en nog veel meer vragen. Alle medische spullen liggen in het hotel, het verzekeringsbewijs met noodnummer ook, onze credit card ligt ook in de kluis. Nee, hier zijn we dus niet goed op voorbereid.
Maar gelukkig hebben we onze superman Rodrigo, die ons het adres geeft van een goed ziekenhuis,
waar ze engels spreken.

Onderweg naar de taxi geven we Carmen nog even een ijsje, om haar schrik weg te nemen. Tot onze verbazing pakt ze het ijsje met haar rechterarm en eet het lekker op. We besluiten het even aan te kijken en blijven nog even op het strand. Carmen loopt weer lekker rond en beweegt zonder beperkingen. Gelukkig, waar de KNAK vandaan komt weten we nog steeds niet, maar Carmen heeft in ieder geval haar arm niet gebroken.

(4 okt) De derde dag: alleen door rio

We besluiten deze dag zelf een invulling te geven ondanks het genereuze aanbod van Rodrigo (die gewoonweg betaald wil worden). Smorgens zoeken we nog even de shop van de Havaianas, waar Marjon haar shoppingdrift niet kan beheersen. Met 5 paar lopen we de winkel uit. Ook boeken we meteen de tickets voor de bus die ons naar de boot brengt naar Ilha Grande. Dat betekend dat we om 4 uur op moeten staan, om de bus van 5.20 te halen, want de boot gaat maar 1 keer, en dat is om 8 uur. Afin, eerst maar eens het verschil ondervinden van de Copacobana (eigenlijk vergane glorie volgens de Brazilianen) en Ipanema. Met de taxi, maar onderweg loopt er een blonde dame met een poedel (daar zie je er ontzettend veel van) in haar armen loopt ze rechtstreeks op onze auto af, schopt onze auto en loopt direct weer weg. Rare meiden, die brazilianen. Ongedeerd gaan we verder, waarbij onze taxi chauffeur haar als “loco” bestempeld.